el-Musâhabetu’l-Luğaviyye fi’l-Hadîsi’nNebeviyyi’ş-Şerîf, ‘Alâ’ Tal‘at Ahmed, Mektebetu’l-Âdâb

Özet

Dilde kelimelerin bir araya gelişi rastgele olmayıp dizgisel (sentaktik) ve anlamsal bakımdan belli bir düzene göredir. Örneğin “elma yedim”, “su içtim”, “sarışın kız” ve “saksıdaki çiçek” ifadelerinde kelimelerin birlikteliği son derece uyumlu ve alışılmış olup yadırganmazken, “elma içtim”, “su yedim”, “sarışın çiçek” ve “saksıdaki kız” ifadeleri uyumsuz bir birliktelik arz eder ve yadırganır. Her dilde olduğu gibi Arapçada da durum böyledir: Bir sıvının ağız yoluyla yutulması eylemini ifade eden بَ ُرشَ ْ ي) içiyor) fiili insan için kullanılırken, devenin içme eylemini karşılamak üzere عَ ُ َ ُع veََ يْر َ ْكر ي fiilleri tercih edilmektedir