Dergiler / Maruf İktisat İslâm İktisadı Araştırmaları Dergisi / 2021 / Sayı: 2
E7 Ekonomilerinde Sosyo-ekonomik Kalkınmanın Bir Aracı Olarak Küresel Beşeri Sermayesi Kapasitesinin Ölçülmesi
- Sayı
- 2021 · Sayı: 2
- Sayfa
- 18–40
- DOI
- —
Özet
Bu çalışmanın amacı, E7 ekonomilerinde beşerî sermaye kapasitesini ölçmektir. Bu çerçevede Küresel İnsan Sermayesi raporunda vurgulanan 4 farklı boyut ve 21 kriter ele alınmıştır. Analizin ilk aşamasında, bu boyut ve kriterleri değerlendirmek için bulanık DEMATEL yöntemi kullanılmıştır. Buna ek olarak, MOORA yaklaşımının beşerî sermaye kapasitesine göre E7 ekonomilerini derecelendirdiği düşünülmektedir. Araştırmanın sonucunda elde edilen bulgular en önemli boyutun sıralamada dağılım ve bilgi birikimi olduğunu ortaya koymaktadır. Bunun yanında, eksik istihdam oranı ve vasıflı çalışan mevcudiyetinin belirlenen kriterler arasında en yüksek ağırlığa sahip olduğu gözlemlenmektedir. Ayrıca beşerî sermaye kapasitesi açısından Rusya ve Hindistan’ın en iyi ülkeler olduğu, Meksika ve Brezilya’nın ise son sırada bulunduğu sonucuna varılmıştır. Bu nedenle, en alt sıradaki ülkelerin teknolojik yatırımlarını artırmaları, çalışanların beceri ve niteliklerini artırmak için yeni ve etkin bir eğitim programı yürütmeleri önerilmektedir. Araştırma sonucuna göre ancak bu yöntemle sürdürülebilir sosyo-ekonomik kalkınmaya ulaşmak mümkün olacaktır.
Abstract
The aim of this study is to measure the capacity of human capital in E7 economies. Within this framework, 4 different dimensions and 21 criteria, emphasized in the Global Human Capital report, are taken into the consideration. In the first phase of the analysis, fuzzy DEMATEL methodology is used in order to weight these dimensions and criteria. In addition to this situation, the MOORA approach is considered to rank E7 economies with respect to the capacity of human capital. The findings show that deployment and know-how are the most important dimensions. Additionally, it is defined that underemployment rate and availability of skilled employee have the highest weights among criteria. Moreover, it is concluded that Russia and India are the best countries whereas Mexico and Brazil are on the last rank with respect to the human capital capacity. Hence, it is recommended that the countries, which have the lowest rank, should increase technological investment and conduct a new and effective training program to increase the skills and the qualifications of the employees. Therefore, it can be possible to reach sustainable socio-economic development.