BECKETT VE ESTETİK ŞOK

Özet

Aristoteles’den Hegel’e uzanan tarihsel çizgi içinde “dehşet” gözden kaçırılmıştır. Nietzsche’nin ele almasıyla, dehşet yeniden varlık kazanır. 18. yüzyılda, dehşet, “yüce” dolayımında ele alınır. Ancak, yüce sanatın konusu değil, doğaya –yıkıcı doğaya-- ait bir olgu olarak ele alınır. Karl Heinz Bohrer “dehşet”i, modern sanattaki “şok” ile ilişkilendirir. 20. yüzyılın sanatını anlamlandırmak için, Antik dehşet, eğer estetik şok ile bağlantılandırılırsa, Beckett dramaturgisinde bu ilişki nasıl formüle edilebilir? Radikal azaltma/yoksunlaştırma dramaturgisinde belirgin olan artık, sanatın hiçbir şeye gönderme yapmaması ve her türlü özdeşleşmeyi iptal etmesidir