ZİYÂUDDÎN İBNU’L-ESÎR VE KİFÂYETU’T-TÂLİB FÎ NAKDİ KELÂMİ’Ş-ŞÂʿİRİ VE’L-KÂTİB ADLI ESERİNİN ARAP DİLİNDEKİ YERİ VE ÖNEMİ

Özet

Ziyâuddîn İbnu’l-Esîr, İbnu’l-Esîr künyesiyle meşhur olan üç kardeşin en küçüğü olup belagat ve tenkit alanında uzmanlaşmıştır. Vezir olmasından dolayı siyasetin içinde yaşamış olsa da ilimle ilişkisini sürdürmüş ve belagat, fesahat, tenkit, inşâ usulü gibi alanlarda pek çok risâle ve ilmî eser kaleme almıştır. Bu araştırmada, Ziyâuddîn İbnu’l-Esîr’in (ö. 637/1239), XIII. yy.da belagat ve kitabet alanında kaleme almış olduğu Kifâyetu’t-tâlib fî nakdi kelâmi’ş-şâʿiri ve’l-kâtib adlı eserin Arap dilindeki yeri ve önemi incelenmeye çalışılmıştır. Bundan dolayı araştırmanın başında İbnu’l-Esîr’in yaşadığı dönemdeki ilmî ve kültürel durum kısaca anlatılmış, hayatı ve eserleri hakkında da genel bilgiler verilmiştir.