Dergiler / Uluslararası İnsan Çalışmaları Dergisi / 2018 / Cilt: 1 - Sayı: 2
Yetiştirme Yurdunda Kalmış Bireylerde Yalnızlık ve Sosyal Bütünleşme Düzeylerinin Bazı Sosyo-Demografik Özellikler Bakımından İncelenmesi
- Sayfa
- 394–409
- DOI
- —
Özet
Bu çalışmanın amacı, çocukluk ve/veya ergenlik döneminde yetiştirme yurdunda kalmış bireylerde yalnızlık ile sosyal bütünleşme düzeyleri arasındaki ilişkiyi saptamaktır. Bununla birlikte bu değişkenleri bazı sosyo-demografik özellikler çerçevesinde incelemektir. Araştırma-nın örneklemi, hayatlarının bir döneminde yetiştirme yurdunda kaldıktan sonra ayrılmış olan 158 katılımcıdan oluşmaktadır. Bu bireyler, Sivas, Malatya ve Gaziantep illerinde benzer hayat hikayesi olanların dayanışma amaçlı kurdukları 3 derneğin üyesidirler. Örneklemin %82,9’unu (n=131) erkekler, %17,1'ini (n=27) kadınlar oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak Kişisel Bilgi Formunu da içeren, Russel, Peplau ve Ferguson (1978) tarafından geliştirilmiş olan ve Demir (1989) tarafından da Türkçeye uyarlanarak güvenirlik ve geçerlik çalışmaları yapılmış olan UCLA Yalnızlık Ölçeği ile Şimşek ve Şimşek (2013) tarafından beşli Likert modelinde geliştirilen Sosyal Bütünleşme Ölçeği’nden oluşan bir form kullanılmıştır. Çalışmada elde edilen bulgularda, yalnızlık ile sosyal bütünleşme arasında negatif yönde anlamlı bir ilişkinin olduğu, yalnızlık arttıkça sosyal bütünleşmenin azaldığı saptanmıştır. Ayrıca yalnızlık değişkeni açısından cinsiyet, eğitim düzeyi ve medeni durum grupları anlamlı düzeyde farklılaştıkları; sosyal bütünleşme bakımından erkeklerle kadınlar ve medeni durum grupları arasındaki farklar anlamlılık düzeyine ulaştıkları saptanmıştır. Buna karşın yaş grupları ile yetiştirme yurtlarında kalış sürelerine göre oluşturulmuş gruplar arasında yalnızlık ve sosyal bütünleşme değişkenleri açısından farkların anlamlı olmadığı tespit edilmiştir. Yine eğitim düzeylerine göre sınıflandırılmış grupların sosyal bütünleşme ortalama puanları bakımından farklılaşmanın anlamlılık düzeyine ulaşmadığı saptanmıştır.
Abstract
The aim of this study is to investigate the relationship between the levels of loneliness and social integration within the framework of some socio-demographic characteristics of individuals who lived in orphanages during childhood and/or adolescence period. The sample of the study consisted of 158 participants who were members of the associations (in Sivas, Malatya and Gaziantep cities) established by the individuals who were separated from the orphanage, and 82.9% (n= 131) were male, and 17.1% (n = 27) were female. Data collection tools, Personal Information Form, which consist socio-demographic characteristics, UCLA Loneliness Scale, which was developed by Russel, Peplau and Ferguson (1978) and adapted to Turkish by Demir (1989), and Social Integration Scale, which was developed by Şimşek and Şimşek (2013). In the findings obtained in the study, it was found that there was a negative correlation between loneliness and social integration and social integration decreased as loneliness increased. Also, gender, education level, and marital status groups differ significantly regarding loneliness variable; The differences between males and females and marital status groups were found to be significant. On the other hand, it was determined that the differences in the loneliness and social integration variables were not significant between the age groups and the length of stay in the orphanages. Again, it was found that there was no significant difference in terms of social integration mean scores of the groups classified according to the level of education.