Dergiler / Medeniyet ve Toplum Dergisi / 2018 / Cilt: 2 - Sayı: 1
Türk Aydınına Göre Din Eğitiminin Gerekliliği
- Sayfa
- 77–95
- DOI
- —
Özet
Bu çalışma Cumhuriyet döneminde yaşayan, din eğitimi konusunda görüşleri bulunan, dünü ya da bugünü kısmen de olsa fikirleriyle ya da uygulamalarıyla etkilemiş yaklaşık 40 Türk aydınının görüşlerinden yararlanılarak oluşturulmuştur. Cumhuriyet dönemi kendi içinde ilk (1920-1946), orta (1946-1980) ve son dönem (1980-2018) olmak üzere üç alt başlıkta ele alınmıştır. Dönem boyunca aydınların üzerinde durdukları ve öne çıkan hususlara, karşılaştırmalara sonrasında ilahiyat eğitimi alan ve diğerleri tasnifiyle aydınların görüşlerine yer verilmiştir. Türk aydınında dinin ya da din eğitiminin temellendirilmesinde pozitivizm etkileriyle din ve din eğitimine karşıt duruşun çok sınırlı olduğu görülür. Aydınlar tarafından; din / din eğitiminin var oluşuyla bireye ve topluma faydaları, olmayışıyla karşılaşılan veya karşılaşılabilecek sonuçları, din eğitiminin var olduğu ya da olmadığı ülke ve toplum karşılaştırmalarıyla, tarihsel tecrübeden hareketle ve hukuki düzenlemelere atıfla temellendirilmeye çalışılır. Bazıları ise dinin vicdan işi olduğunu bu nedenle örgün eğitimde değil de aile veya camilerde verilmesini, onu görmezden gelerek bir eğitim sistemini kurgulayışı ve nihayetinde çağdaşlık, modernlik, laiklik vb. gerekçelerle din eğitiminin olmaması gerektiğini savunur.
Abstract
This study was carried out by taking the perspectives of about 40 Turkish intellectuals who lived in the Republican era, had opinions about religious education and influenced the past or the present, partly by their ideas or practices. The Republican period was dealt with in three subheadings, first (1920-1946), middle (1946-1980) and last period (1980-2018). Throughout the republic period, it has been addressed the subjects which intellectuals have dealt with, featured questions and comparative studies and it has been cited opinions of the intellectuals who are classified theologian and the others.The effects of posivitism on Turkish intellectuals are very limited and they stand rarely against religious education. They try ro ground the benefits of religion/religious education to the induvidual and society; results that could be in the absence of religion/religious education. They compare countries and societies where religious education exists or not. Some think that religion is the work of conscience which must be given in the family or the mosques rather than in the formal education and defend that education system must be constructed without religion. On the grounds that modernity, and secularism religious education has no place in formal education.