Katılımın Mirasın Tanımlanması ve Sürdürülmesindeki Rolü: Heybeliada Eski Değirmeni

The Role of Participation in Identification and Sustainability of Heritage; the Windmill of Heybeliada

Özet

Kültürel miras, varolduğu dönem ve yere özgü, devamlılığı olan bir sosyal yapı olarak düşünüldüğünde; insan, bu yapıyı oluşturan bütün öğelerin temel belirleyeni ve koruma olgusunun en önemli dayanak noktasıdır. Bu bağlamda, miras ‘yaratım’ süreci, biçimi ve sürdürülebilirliği; yalnızca somut koşulların olanak tanıdığı fiziksel bir uzamla değil, aynı zamanda kendisiyle ilişkilenen kişi veya toplulukların da sahip olduğu kaynak ve potansiyellerle yakından ilişkilidir. Bu çok girdili ve/veya gelişime açık bir ilişkiler ağından anlamlı bir bütün, hatta belki bir ortak gelecek gündemi yaratım sorunsalı çerçevesinde; yerle ilişkili paydaşların kültürel mirasın korunması sürecinde daha etkin bir rol oynaması sayesinde şekillenebilecek bir dahiliyetin olanaklıları giderek daha çok önem kazanmaktadır. Makale kapsamında; yazarlar yürütücülüğünde gerçekleştirilen Heybeliada Tarihi Değirmeni miras atölyesinden edinilen deneyimler yordamıyla; interaktif bir öğrenme ve bilgi paylaşımı zemininde temellenen, daha katılımcı ve kapsayıcı bir miras olasılığı tartışmaya açılmaktadır.

Abstract

Cultural heritage, when considered as a unique and perpetual social structure, humans are likely to be the main determinant of all constitutive elements, and therefore the most prominent factor of conservation practices. This point of view also makes it possible to envision a composite relationship between cultural heritage and locally-related communities where all parties generate, nourish and enhance one another. In this sense, 'creation' of the heritage, depends not only in the physical space specified by concrete conditions, but also in the resources and potentials of the people or communities associated with it. Accordingly, the possibility of inclusion, where communities play an active role in the conservation of cultural heritage, is becoming increasingly important within the quest for wholeness, perhaps even a common future agenda through these various interconnected elements. In the scope of the paper, a more participatory and inclusive heritage practices based on an interactive learning and exchange of knowledge is discussed in accordance with the experience gained from a heritage workshop conducted by the authors.