AİDİYET DİLİNE KARŞI SORGULAMANIN DİLİ: PAMUK’UN KAR ROMANI VE AKIŞ HALİNDEKİ KİMLİKLER

LANGUAGE OF BELONGING vs. LANGUAGE OF EXPLORATION: PAMUK’S SNOW AND ITS IDENTITIES IN FLUX

Özet

Kar romanı hem derin sosyo-politik problemleri özellikle kışkırtıcı karakterler ve kurgular aracılığıyla anlatmasından hem de bununla bağlantılı olarak sıklıkla yanlış bir şekilde sembolik-alegorik bir metin olarak okunmasından dolayı Orhan Pamuk’un eserleri arasında özel bir konuma sahiptir. Roman, toplumsal kimliklerle ilişkili olan dikotomilere son derece eleştirel şekilde yaklaşarak, bu dikotomilerin uzlaşmaz gibi görünen parçalarını kurgu aracılığıyla birbirlerine dönüştürmektedir. Böylece Kar toplumsal kimliklerin sınırlarını hem sorgular hem de o sınırları edebi düzlemde yok eder, böylece roman sembolik veya alegorik bir okumaya imkan tanımaz.

Abstract

Snow must have a peculiar place within Orhan Pamuk’s bibliography due to two obvious reasons: the first is the novel’s courageous attempt to depict some of the deep and underlying socio-political problems through some deliberately provocative characters with challenging arguments. The next reason, in a strong connection with the first, is the variety of the reactions to Snow, most of which erroneously read the novel symbolically or allegorically. I argue that Snow, as a novel that questions and challenges dichotomies of identity, does not lend itself to any symbolic or allegorical reading. On the contrary, the novel first contrasts the parts of seemingly irreconcilable dichotomies, and then turns each part into its opposite through its complex plot structure. This becomes the novel’s way of questioning and challenging boundaries based on any narrative of unitary collective identity.