İTİCİ BİR GÜÇ OLARAK OLUŞSAL ŞİDDET

Özet

Şiddet toplumsallık söz konusu olduğunda hem yapılandırıcı hem de dönüştürücü bir yansıma sunmaktadır. Bu metinde temel amaç, şiddetin fiziksel durumundan çok, oluşsal ve içsel bir itki olarak sergilenmesidir. Toplumsallık insanın varlığını koruma güdüsüyle ortaya çıksa da, yasal düzenin baskısının sınırlaması insanın doğal duruma dönme itkisini ortaya koyar. Ancak toplumsal alanda olan bir tökezleme insanı dehşete sürükler; bu noktada insan bastırdığı yönlerini tanımaya başlar. Amacımız, tam da bu noktada doğal şiddetin insanın içinde itici bir güç oluşturduğu ve böylelikle insanın kendini bu dönüştürülmüş şiddetle yeniden belirlediğini göstermektir. Bu nedenle özellikle Nietsche’nin acıyı olumlayan insanı, Artaud’un dehşet fikri ve Heidegger’in Dasein anlayışı temel alınacaktır.

Abstract

When sociality is concerned, it presents a reflection both as constructive and transformer. At this text the fundamental aim is rather than the physical condition of violence, exhibiting it as an existential and inner impulse. Although, sociality appears with the drive of keeping existence, limitation of law order’s pressure show the drive of turning back to natural condition. However, a trip in social area drags human into terror; at this point man starts to recognize his suppressed sides. Our aim, exactly at this point to show that, natural violence constructs a repulsive power inside of human and in this way human redetermines his self with transformed violence. For that reason especially Nietzsche’s human who is affirm suffer, Artaud’s cruelty idea and Heidegger’s Dasein understanding will be the basis.