Tükürük kontaminasyon/dekontaminasyonunun üniversal adezivlerin dentine bağlanma dayanımına etkisi

Özet

Amaç: Bu in vitro çalışmanın amacı, tükürük kontaminasyonu/dekontaminasyon yöntemlerinin polimerize olmuş bir üniversal adezivin dentine bağlanma dayanımı üzerindeki etkisini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışma için 70 adet çekilmiş insan azı dişi kullanıldı. Dişler meziodistal olarak boylamasına kesildikten sonra standart bir dentin yüzeyi elde etmek için aşındırıldı. Dişlere üniversal adeziv (Adhese, Ivoclar/Vivadent) uygulanıp polimerize edildikten sonra tükürük kontaminasyon yöntemlerine (n=14) göre rastgele beş gruba ayrıldı: Grup I-Kontaminasyon yok (kontrol); Grup II: Adeziv / Tükürük /Yıkama; Grup III: Adeziv /Tükürük /Kurutma /Adeziv; Grup IV: Adeziv /Tükürük /Yıkama /Kurutma; Grup V: Adeziv /Tükürük /Yıkama /Kurutma /Adeziv. Yüzeylere kompozit silindirler (Tetric N-Ceram) uygulandı. Örnekler distile suda 24 saat bekletildkten sonra kesme bağlanma dayanımları üniversal test cihazı kullanılarak ölçüldü. Veriler tek yönlü ANOVA ve Tukey çoklu karşılaştırma testi kullanılarak analiz edildi (p <0.05). Bulgular: Grup II ve III’ün bağlanma dayanımı, kontrol grubuna (Grup I) istatistiksel olarak benzer bulundu (p> 0.05). Grup IV ve V, test edilen diğer gruplara göre istatistiksel olarak daha düşük bağlanma dayanımı değerleri gösterdi (p <0.05). Grup II ile III ve Grup IV ve V arasında istatistiksel olarak fark gözlenmedi (p> 0.05). Sonuç: Havayla kurutma ile dekontaminasyon, kontrol grubuna benzer bağlanma dayanımı değerleri ile sonuçlanmıştır. Suyla durulama/havayla kurutma ile dekontaminasyon düşük bağlanma dayanımı değerlerine sebep olmuştur. Dekontaminasyon yönteminden bağımsız olarak, adezivin tekrar uygulanması bağlanma dayanımını etkilememiştir.