Dergiler / İran Çalışmaları Dergisi / 2017 / Cilt: 1 - Sayı: 2
Karşılıklı Bağımlılık Teorisi Açısından Türkiye-İran Ekonomik İlişkileri: 2002-2014
- Sayfa
- 93–114
- DOI
- —
Özet
Türkiye ve İran arasında 1990’lı yıllarda yaşanan olumsuzluklar ve krizler 2000’li yılların başında yerini yumuşamaya bırakmıştır. 2002 yılında Türkiye’de iktidara gelen AK Parti döneminde ise iki ülke arasındaki ilişkiler oldukça derinleşmiştir. Gelişen bu ilişkilerin en önemli taraflarından biri ise Türkiye ve İran arasındaki ekonomik ilişkilerin geldiği seviye olmuştur. Türkiye’nin yeni dış politika uygulamalarından olan karşılıklı ekonomik bağımlılık oluşturma hedefi sayesinde diğer komşuları ile birlikte İran ile de ekonomik ilişkileri tarihinin en iyi seviyesini görmüştür. Bu çalışmada dış politikadaki dönüşümün en iyi örneklerinden biri olan Türkiye ve İran arasındaki ekonomik ilişkileri Joseph S. Nye ve Robert O. Keohane’nin 1980’lere doğru ortaya koydukları karşılıklı bağımlılık kuramı açısından ele almaktadır. Türkiye’nin İran’a yönelik karşılıklı ekonomik bağımlılık kurma hedefinin iki ülke ticaretinin hala düşük miktarlarda olması ve bölgesel rekabetin getirdiği güven sorunu nedeniyle başarısız olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca İran’a yönelik uluslararası yaptırımların iki ülkenin enerji politikalarında iş birliğine gitmelerini engelleyen önemli bir faktör olduğu tespit edilmiştir.
Abstract
Adversities and crises in the 1990s between Turkey and Iran has left to soften its place at the beginning of the 2000s. In 2002, during the AK Party came to power in Turkey, relations between the two countries rather deepened. Developing one of the most important aspects of this relationship has been the level at which the economic relations between Turkey and Iran. Turkey’s target is to create economic interdependence in economic relations with Iran, along with other neighbors that the new administration’s foreign policy has seen the best level in history. This study discusses economic relations with Joseph S. Nye and Robert O. Keohane in terms of the interdependence between theory put forward towards 1980, which is one of the best examples of the conversion in foreign policy, Turkey and Iran. Turkey’s goal of establishing trade of the two countries for mutual economic dependence concluded that Iran has still failed because of the lack of trust in the regional competition to be brought in small amounts. It has also been determined that international sanctions against Iran are an important factor preventing the two countries from going to business associations in energy politics.