Adli Olgularda Hepatit C Virüs Genotip Dağılımı

Özet

Amaç: Bu çalışmada, otopsi olgularından polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) ile hepatit C virüs (HCV) pozitif saptanan kan örneklerinde HCV genotip ve alttiplerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: 2014-2018 yılları arasında post-mortem mikrobiyoloji laboratuvarına serolojik tarama için gönderilen otopsi olgularının kan örnekleri alındı. Demografik, klinik, laboratuvar ve otopsi özellikleri de dahil olmak üzere 40 HCV-PCR pozitif otopsi olgusunun kan örnekleri değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya alınan olguların 35’i (%87,5) erkek, 5’i (%12.5) kadın olup, olguların yaş ortalaması 43,1±11,8 yıl olarak belirlenmiştir. 40 olgunun 18’i (%45) Türk vatandaşı olup, 16’sı (%40) yabancı uyrukludur. Altı (%15) olgunun da kimlik bilgilerine ulaşılamamıştır. Real time PCR analiz sonuçlarına göre örneklerin 11’inde (%27,5) genotip 3, 9’unda (%22,5) genotip 1a, 7’sinde (%17,5) genotip 1b, 2’sinde (%5) genotip 2 ve 2’sinde (%5) genotip 4 tespit edilmiştir. Örneklerin 9’unda (%22,5) ise genotip tayini yapılamamıştır. Sonuç: Çalışmamızda, genel popülasyonda en sık HCV genotip 3 saptanırken, Türk vatandaşlarında ise en sık saptanan genotip 1a olmuştur. HCV enfeksiyonu için post-mortem PCR analizi uygulanabilir ve ölümde devam eden enfeksiyonları göstermek için önemlidir. HCV genotip dağılımındaki değişikliğin izlenmesi, HCV eliminasyonu için etkili stratejilerin geliştirilmesi için kritik öneme sahiptir.

Abstract

Objectives: In this study, we aimed to determine the hepatitis Cvirus (HCV) genotype and subtypes in blood samples that weredetermined by polymerase chain reaction (PCR) in autopsy cases.Materials and Methods: The blood samples of autopsy cases thatwas sent to serological screening to post-mortem microbiologylaboratory between years 2014-2018 were recruited. Forty bloodHCV-PCR positive autopsy cases were further evaluated includingdemographic, clinic, laboratory and autopsy features.Results: Thirty-five 35 (87.5%) of the patients were male and 5(12.5%) were female. The mean age of the patients was 43.1±11.8years. Of the 40 cases, 18 (45%) were Turkish citizens and 16(40%) were other nationals. The identity information of 6 cases(15%) could not be determined. Among 40 HCV-positive cases byPCR, the genotype 3 was determined in 11 (27.5%) of the cases,genotype1a in 9 (22.5%) cases, genotype-1b in 7 (17.5%) cases,genotype-2 in 2 (5%) cases and genotype-4 in 2 (5%) cases. In 9(22.5%) cases, the genotype could not be determined.Conclusion: The most common HCV genotype in our studypopulation was determined to be genotype-3 and the most commongenotype in Turkish origin cases was found to be genotype-1a. Postmortem PCR analysis for HCV infection is feasible and relevantfor demonstrating the ongoing infections at death. Monitoring thechange in HCV genotype distribution is critical for the developmentof effective strategies for HCV elimination.