Dergiler / Türk Oftalmoloji Dergisi / 2007 / Cilt: 37 - Sayı: 3
Graves hastalarında gözyaşı fonksiyonları
- Sayfa
- 211–215
- DOI
- —
Özet
Amaç: Bu çalışmada oftalmopati saptanmayan Graves hastalan ile erken ve inaktif evrede tiroid oftalmopati saptanan hastalarda gözyaşı fonksiyonlarının incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışma kapsamında tiroid oftalmopati taraması için kliniğimize gönderilen Graves hastaları incelendi. Hastaların görme keskinlikleri, düz bakış ve yukarı bakışta göz içi basınçları, göz kaslarının fonksiyonları, egzoftalmometre ve marjinal refle uzaklığı ölçümleri kaydedildi. Gözyaşı kırılma zamanı, topikal anestezi ile Schirmer ölçümleri ve Rose Bengal boyası ile skorlama yapıldı. Hastalar klinik bulgularına göre gözlerinde herhangi bir tutulumu olmayanlar (Grup 1, n=50 hasta, 100 göz) ile hafif derecede kapak veya kas tutulumu olan olgular (Grup 2, n=48 hasta, 96 göz) olmak üzere iki grupta incelendi. İki gruptaki hastaların gözyaşı fonksiyonları arasındaki fark varlığı bağımsız t ve Mann Whitney U testleri kullanılarak araştırıldı. Bulgular: İki grup arasında yaş ve cinsiyet yönünden anlamlı fark bulunmadı. Gözyaşı fonksiyonları değerlendirildiğinde ortalama Schirmer testi grup 1 ve 2'de sırasıyla 13,2 ± 7,8 ve 12,7 ± 7,9 mm bulundu (p= 0,695). Gözyaşı kırılma zamanı grup 2'de (11,2 ± 4,0 saniye) grup Te (12,5 ± 3,5 saniye) göre anlamlı olarak daha düşüktü (p=0,024). Rose Bengal boyanması yönünden gruplar arasında anlamlı bir fark saptanmadı (p= 0,128). Sonuç: Çalışmamızda Graves hastalarında oftalmopatisi olmayan hastalar ile erken ve inaktif evrede tiroid oftalmopati bulunan hastalarda gözyaşı fonksiyonlarının normal olduğu saptanmıştır. Ancak iki grup karşılaştırıldığında hafif derecede tiroid oftalmopatisi olan olgularda gözyaşı stabilitesinin bozulmaya başladığı gözlenmiştir.
Abstract
Purpose: The aim of this study was to evaluate the tear functions in Graves' patients without ophthalmopathy and with early and inactive thyroid ophthalmopathy. Methods: Patients with Graves' disease who were referred to our clinic for detection of thyroid ophthalmopathy were evaluated. Patients' visual acuities, intraocular pressure in straight, and up gaze positions, functions of ocular muscles, exophthalmometer and marginal reflex distance measures were noted. Tear break-up time, Schirmer test under topical anesthesia and Rose Bengal test scorings were performed. The patients - according to their clinical findings-were divided into two groups as, no ophthalmopathy (Group 1, n=50 patients, 100 eyes) and mild lid or muscle involvement (Group 2, n=48 patients, 96 eyes). Independent t and Mann Whitney U tests were used to compare the differences between the tear functions of two groups. Results: There was no significant difference between two groups by means of age and gender. The average of Schirmer test was 13.2 ± 7.8 and 12.7 ± 7.9 mm in groups 1 and 2 respectively (p=0.695). Tear break-up time was significantly lower in Group 2 than Group 1 (11.2 ± 4.0 and 12.5 ± 3.5) (p=0.024). Rose Bengal test scoring revealed no significant difference between two groups (p=0.128). Conclusion: Our results revealed that, tear functions of Graves' patients without ophthalmopathy and patients with early and inactive thyroid ophthalmopathy were normal. However, when the two groups were compared, tear film instability was detected in patient with mild ophthalmopathy.