Yaşa bağlı makula dejenerasyonu sınıflandırma ve patogenez

Özet

Yaşa bağlı makula dejenerasyonu (YBMD) ilk defa 1885te Otto Haab tarafından 50 yaş üzerindeki olgularda makulada pigmenter ve atrofik değişikliklerle giden ve merkezi görme keskinliğinde ilerleyici azalma ile karakterize bir klinik görünüm olarak tanımlanmıştır. Günümüzde YBMD maküler nörodejeneratif hastalık olarak tarif edilmektedir. Sıklığı 65-75 yaş arasında %10, 75 yaş üzerinde %25 olarak bulunmuştur, bu nedenle önemli bir toplum sağlığı sorunudur. YBMD çok boyutlu, karmaşık ve kompleks bir hastalıktır. YBMDnin çeşitli tipleri bazı müşterek özellikler ve etyolojik nedenler paylaşsalarda her tipin kendine has patolojik mekanizması mevcuttur. Her tip YBMD için detaylı bilgilere dayanarak hedefe yönelik spesifik etkili tedaviler geliştirilmelidir. (Turk J Ophthalmol 2014; 44: 476-80)

Abstract

Age-related macular degeneration (AMD) was first described in 1885 by Otto Haab as a disease in patients above 50 years of age with progressive retinal pigment epithelial and atrophic degenerations of the macula reducing the central visual acuity. AMD is a neurodegenerative disease and is now the most common cause of registrable blindness in the western world. The prevalence of the disease s given as 10% in 65-75-year-old population and as 25% after 75 of age. AMD is a multi-faceted and complex condition. Although different forms of AMD share some common underlying pathological features and causes, there are unique mechanisms for each form. Effective therapies should be derived from in-depth knowledge about each subtype of AMD and should be tailored to address the specific needs in each disease subtype. (Turk J Ophthalmol 2014; 44: 476-80)