Fundus Otofloresansın Kuru Tip Yaşa Bağlı Maküla Dejeneresansında Kullanımı

Özet

Fundus otofloresans (FOF), uzun yıllardır bilinen bir görüntüleme yöntemi olmasına karşın, son yıllarda gelişen teknolojiye bağlı olarak yeni görüntüleme cihazlarının kullanıma girmesi, oftalmoloji klinik pratiğinde retina hastalıklarının ayırıcı tanısı ve hastalık takibinde sıkça kullanılmasını sağlamıştır. Retinada bulunan lipofusin (LF) ve diğer floroforların yoğunluğu, FOF görüntüleri için belirleyici rol oynamaktadır. Kuru tip yaşa bağlı maküla dejeneresansında (YBMD), retina pigment epitel hücrelerinde artan LF, hiperotofloresansa, coğrafik atrofide retina pigment epitel hücresi kaybına bağlı azalan LF ise hipootofloresansa neden olmaktadır. Son yıllarda, YBMD’sinde FOF görüntülerinin, prognoz ile ilgili bilgi verdiği çalışmalar ile gösterilmiştir. Derlemede, FOF görüntülemenin, kuru tip YBMD’sinde kullanım yeri ve önemini aktarmak amaçlanmıştır.

Abstract

Fundus autofluorescence (FAF) has been a well-known imaging method for quite some time. However, with developing technologies and novel imaging devices, FAF is being used more often to diagnose and monitor retinal diseases. The density of lipofuscin (LF) and other fluorophores in the retina have a determining role in FAF images. In dry age-related macular degeneration (AMD), hyperautofluorescence is seen in cases of increasing LF in the retina pigment epithelium, whereas hypoautofluorescence is detected in decreasing LF resulting from geographic atrophy. In recent years, studies have shown that FAF images provide prognostic information in patients with AMD. This review aims to highlight the importance of FAF imaging in dry AMD.