Servikal faset kilitlenmesinde tedavi seçenekleri

Mehmet ZİLELİ, Sertaç İŞLEKEL, Erdal COŞKUN, Kazım ÖNER, İzzet ÖVÜL, Nurcan ÖZDAMAR

Özet

1978-1992 yılları arasında 14 yıllık bir dönemde Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Nöroşirürji Kliniğinde 45 hasta travmatik servikal faset kilitlenmesi nedeniyle tedavi edilmiştir. Bu olguların 33'ünde ünilateral, 12'sinde bilateral faset kilitlenmesi saptanmıştır. Faset kilitlenmesi en sık C6-C7 seviyesinde (%38) görülmektedir. Tüm hastalara öncelikle iskelet traksiyonu ile kapalı redüksiyon denenmiştir. Redüksiyon sağlanan olgulara anterior girişim ile kemik füzyon uygulanmıştır. Son yıllarda kemik grefte ilaveten plak ile stabilizasyon da yapmaktayız. Redüksiyon sağlanamayan olgulara ise posterior girişim ile açık redüksiyon ve posterior enstrümentasyon uygulanmıştır. Genelde ilk 7 gün içinde uygulanan fraksiyonlarla hastaların yaklaşık %40'ında redüksiyon sağlanabilmektedir. Ancak 7 günden sonra görülerek fraksiyon uygulanan hiçbir hastada faset kilitlenmesi fraksiyonla redükte edilememiştir. Faset kırığının mevcut olup olmaması redüksiyonu ciddi şekilde etkilememektedir. Anterior stabilizasyon uygulanan 15 olgudan 5'inde deformite gelişmesi üzerine bu olguların 3'üne daha sonra posterior stabilizasyon, 2'sine ise Halo ceket uygulanmıştır. Posterior girişim uygulanan 30 olgudan 9'unda daha sonra tekrar deformite gelişmiş, bu nedenle bu hastaların 3'üne ayrıca Halo ceket uygulanmıştır. Diğer 6 olguya ise anterior girişimle kemik füzyon uygulanmıştır. Travmatik servikal faset kilitlenmesi ciddi morbiditesi ve tedavi sorunları olan bir travma şeklidir. Bu olgular için tek ve basit bir tedavi formülü yoktur.

Abstract

Fourty-five patients with cervical traumatic locked facets were treated at the Department of Neurosurgery of Ege University School of Medicine during 14 years period (1978-1992). In 33 patients there were unilateral and in 12 patients bilateral locked facets. Most of the dislocations were at C6-C7 level (38%). All patients underwent a closed skeletal traction initially. For the cases that the reduction was successful, bone fusion with anterior approach was used. During the last years, this procedure was combined with a plate stabilization. If the reduction was not successful via skeletal traction, a posterior surgery together with an open reduction and instrumentation was applied. In 15 cases stabilized with anterior approach, 9 patients developed deformity, and 3 of them were operated again with posterior stabilization and 2 had a Halo vest. In 30 cases treated with posterior approach, 9 patients have developed deformity, of which 3 had a Halo jacket. In general, we achieved closed reduction in approximately 40% of the patients who had skeletal tractions during the first 7 days of their injury. However, none of the patients receiving skeletal tractions were reducted after 7 days. Presence of a facet fracture also did not effect the reduction. In conclusion, traumatic cervical locked facets is a serious trauma type with high morbidity. There is no simple algorhytm for these cases.