Kraniofasiyal Cerrahide Distraksiyon Yöntemleri

Burcu GÖKER, Giulio GASPARİNİ, Sandro PELO, Gianpiero TAMBURRİNİ, Gökmen KAHİLOĞULLARI

Özet

Sendromik kraniosinostozlarda görülen kraniofasiyal deformitelerin düzeltilmesinde, kafa ve yüz kemikleri ile birlikte, geçiş bölgesi olan orbita da cerrahi açıdan büyük önem taşımaktadır. Mültidisipliner çalışma gerektiren sendromik kraniosinositoz cerrahisinde, beyin cerrahları ve plastik cerrahların yanı sıra kraniofasiyal cerrahların da ekibe katılması ile farklı cerrahi teknikler sunulmaya başlanmıştır. Distraksiyon osteogenezi, kallusun gerilmesi ile yeni kemik oluşması esasına dayanan bir yöntemdir. Germe kuvveti ile yeni kemik oluşturulurken çevre yumuşak dokuda da distraksiyon histogenezi adı verilen uyumsal değişiklikler gerçekleşir. Distraksiyon sürecinde meydana gelen başarılı kemik oluşumu yaş, bölgesel kanlanma, kullanılan cihazın stabilitesi, latent periyod ile distraksiyonun ritmi ve oranına göre değişiklik gösterir. Günümüzde kraniofasiyal deformitelerin çoğunun distraksiyonu başarılı bir şekilde yapılmakta ve endikasyonları da giderek artmaktadır. Gerek internal, gerekse eksternal kraniofasiyal distraksiyon osteogenezi için kullanılan cihazlarda hedef; görme ve solunum fonksiyonlarının düzelmesinin yanısıra, kozmetik düzelme de sağlamaktır. Distraksiyon osteogenezisin mandibula, orta yüz ve dentoalveoler bölgelerde memnun edici sonuçları bildirilmektedir

Abstract

The orbits are the transition zone between the cranial and the facial bones. Craniofacial deformities associated with syndromic craniosynostosis should be corrected in order to achieve good clinical results. A multidisciplinary approach is needed for the surgical treatment of syndromic craniosynostosis. Various surgical techniques have been applied by neurosurgeons, plastic surgeons and craniofacial surgeons recently. Distraction osteogenesis is a technique of generating new bone by stretching the callus. Distraction forces applied to bone also create tension in the surrounding soft tissues, initiating a sequence of adaptive changes termed distraction histogenesis. The successful bone healing that occurs in the distraction process is related to the age, regional blood supply, stabilization of the device, latent period and distraction rate and rhythm. Today, distraction of the craniofacial deformities is performed successfully, and its indications are being increased. Both internal craniofacial distractor devices and external craniofacial distractor devices can significantly improve visual and respiratory functions in patients with craniofacial synostosis. They also improve the cosmetic outcome. Satisfactory outcomes were reported in the mandible, middle face and alveolar regions with distraction osteogenesis