Üst ve Alt Servikal Travmalarda Halo Kullanımı; Endikasyonlar ve Sorunlar

Özet

Halo-vest, servikal hareketi %30 ila %96 oranında azaltarak tüm ortezler içinde en rijid servikal immobilizasyonu sağlar. Kullanımıazalmasına rağmen, halo yetişkinlerde ve çocuklarda servikal omurganın stabilize edilmesinde yararlı bir yöntem olmaya devametmektedir. Halo-vest sıklıkla uygun endikasyon ile servikal yaralanmaların kesin tedavisi için, omurga deformitesi olan hastadapreoperatif azalma ve cerrahi sonrası ek postoperatif stabilizasyon için kullanılabilir. Yaşlılarda solunum sıkıntısı gibi yaşamı tehditeden yüksek oranda ciddi komplikasyonlar bildirilmiştir. Ancak bu komplikasyonların halo kullanımına bağlı olarak mı geliştiği yoksahastanın uygulama öncesi de mevcut olan altta yatan hastalıklarının sonucu mu olduğu belirsizdir. Tasarım, malzeme ve uygulamayöntemlerindeki gelişmeler yakın zamanda başlatılmıştır ve yeni tasarımlar geliştirilmiş biyomekanik kararlılığa sahiptir. Ancakbunların en sık görülen iki komplikasyon olan vidanın gevşemesi ve vida giriş bölgesi enfeksiyonu oranını azalttığı görülmemektedir.Lokal anatominin değerlendirilmesi, belirlenmiş uygulama kılavuzlarına uyulması ve dikkatli bakım bu problemleri en aza indirmeyeyardımcı olur. Gelecekteki çabalar, başarılı halo tedavisi için ideal adayları gösteren yaralanma alt gruplarının ve uygun hastaözelliklerinin daha iyi tanımlanmasına yönelik olabilir. Çağdaş verilerin azlığına rağmen, yakın geçmişte yapılan retrospektif çalışmalar,bazı servikal omurga yaralanmalarının tedavisinde halo fiksasyonu için kabul edilebilir sonuçlar göstermiştir.

Abstract

Halo-vest decreases cervical motion by 30% to 96%, providing the most rigid cervical immobilization among all orthoses. Despite decreased use, a halo remains a useful method of stabilizing the cervical spine in adults and children. Halo-vest is most commonly used for definitive treatment of cervical injuries with the appropriate indication, for preoperative reduction in the patient with a spinal deformity, and additional postoperative stabilization after surgery. Highly life-threatening complications such as respiratory distress in the elderly have been reported, but it is unclear whether these complications developed due to halo use or whether they were the result of underlying diseases that existed prior to administration. Improvements in design, materials, and application methods have been instituted recently and new designs have improved biomechanical stability, but these do not appear to reduce the rate of screw loosening and screw entry site infection, the two most common complications. Appreciation of local anatomy, adherence to established application guidelines, and the proper care should minimize pin-related problems. Future efforts may be towards better identification of injury subgroups and appropriate patient characteristics that indicate ideal candidates for successful halo therapy. Despite a paucity of contemporary data, recent retrospective studies have demonstrated acceptable results for halo fixation in managing some cervical spine injuries.