Dikkat! Klinik Örneklerden İzole Edilen Stenotrophomanas maltophilia Suşlarının Trimetoprim-Sülfametoksazol ve Levofloksasin Direncinde Belirgin Artış Var (2008-2016)

Attention! There is a Significant Increase in Trimetoprimsulfomethoxazole and Levofloxacin Resistance in Stenotrophomonas maltophilia Strains Isolated from Clinical Samples (2008-2016)

Özet

Amaç: Stenotrophomonas maltophilia sağlık hizmetleri ile ilişkilienfeksiyon etkeni olarak yoğun bakımlarda ve immünsüpresehastalarda sıklığı ve önemi gittikçe artan fırsatçı bir patojendir.Hastaların ağırlıklı olarak solunum yolu örneklerinde, kan veidrarlarında izole edilmektedir. Birçok antibiyotiğe karşı gösterdiğiintrensek direnç nedeniyle tedavisi zordur. Bu çalışmada, sekizyıllık bir dönemde çeşitli klinik örneklerden izole edilenS. maltophilia suşlarının trimetoprim-sulfametoksazol velevofloksasin direnç oranlarının ve bu oranların yıllara göredeğişiminin saptanması amaçlanmıştır. Artan trimetoprimsulfametoksazoldirenci nedeniyle yalnızca trimetoprimsulfametoksazoldirencinin bildirilmesinin klinik takip ve tedavideyeterli olup olmayacağı tartışılmıştır.Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda, sekiz yıllık süreçte izole edilmişolan 195 S. maltophilia suşunun dağılımı ve antimikrobiyalduyarlılığı retrospektif olarak incelenmiştir. Suşların tanımlama veantibiyotik duyarlılıklarına, Vitek2 Compact (BioMérieux, Fransa),Matrix-Assisted Laser Desorption/Ionization time-of-flight, MassSpectrometry (MALDI TOF MS, Bruker, Almanya) sistemi vePhoenix (Becton Dickinson, ABD) otomatik cihazları ilebakılmıştır.Bulgular: Suşlar en sık yoğun bakım kliniğinden gönderilen(n=63) solunum yolu örneklerinden (n=25) izole edilmişlerdir.Trimetoprim sulfametoksazol direnci ortalama %4.08 (0-13.58),levofloksasin direnci %11.71 (0-17,39) olarak belirlenmiştir.Levofloksasine orta derecede duyarlı yedi suş saptanmıştır.Sonuç: Yıllar içinde artan direnç göz önüne alındığında,antibiyotik duyarlılığında kısıtlı bildirim yapılması zaten tedaviseçenekleri az olan bir mikroorganizma için klinisyenin işinizorlaştırmaktadır. Bu nedenle suşlar gereğinde daha genişantibiyotik duyarlılığı çalışılmak üzere saklanmalıdır

Abstract

Objective: As an health services-related infectious agent Stenotrophomonas maltophilia, is an opportunistic pathogen whose frequency and importance increase in intensive care units and immunocompromised patients. It is predominantly isolated from the blood, urine and respiratory tract specimens of the patients. Due to its intrinsic resistance to many antimicrobials, the treatment of the patients infected with S. maltophilia is very difficult. The aim of this study is to determine the resistance rates of trimethoprim sulfamethoxazole and levofloxacin of S. maltophilia strains isolated from various clinical samples within a period of eight years and the variation of these rates with respect to years. We discussed if it is sufficient to report only trimethoprim sulfamethoxazole resistance in terms of clinical follow-up and treatment as there is an increasing resistance to trimethoprim sulfamethoxazole. Material and Methods: In our study, the distribution and antimicrobial susceptibility of 195 S. maltophilia isolates that were collected over an eight-year period were examined retrospectively. The identification and antibiotic susceptibility of the strains were examined using the Vitek2 Compact (BioMérieux, France), Matrix- Assisted Laser Desorption/Ionization time-of- flight, Mass Spectrometry (MALDI TOF MS, Bruker, Germany) system and the Phoenix (Becton Dickinson, USA) automatic devices. Results: Most of the S. maltophilia strains were isolated mostly from respiratory tract samples (n=25). sent from intensive care units (n=63), The median rates of resistance against trimethoprim sulfamethoxazole, and levofloxacin were found to be 4.08% (0-13.58) and 11.71% (0-17.39, respectively. Seven strains had intermediate susceptibility to levofloxacin. Conclusion: Considering the increase in antibiotic resistance over the years, restricted reporting of antibiotic susceptibility for a microorganism which has fewer treatment options creates difficulties for the clinicians. These strains should be kept for further study of their antibiotic susceptibilities