Gurbannazar Ezizov: "Mezar Taşına Bile Tahammül Edilemeyen Bir Şair"

Özet

Sovyetler Birliği’nin dağılmasından sonra Türk lehçeleri üzerine yapılan araştırmalar gittikçe artmaktadır. Yapılan bu çalışmalarda incelenen şair ve yazarların eserlerine bakıldığında, genellikle baskı sebebiyle Sovyet rejimini övdüklerine dair genel bir kanaat oluşmuştur. Fakat Gurbannazar Ezizov örneğinde de görüleceği üzere, dönemin sosyal ve siyasî şartları gereği bir kısım şair ve yazarlar ise eserlerinde, herhangi bir baskı altında kaldıklarından dolayı değil, bu konuda var olan samimi düşüncelerini dile getirmişlerdir. Bu kişiler söylediklerine ve yazdıklarına gerçekten inanıyor, Sovyet rejiminin toplumlara huzur ve mutluluk getireceğini düşünüyorlardı. Bu makalede, Sovyet yönetiminin sadece kendisine muhalif olanlara değil, aynı zamanda kendi yetiştirdiği yeni Sovyet tipi aydın ve yazarlara karşı izlediği politika Gurbannazar Ezizov örneğinden hareketle değerlendirilmiştir.

Abstract

The studies on Turkic dialects have been increasing since the fall of the Soviet regime. It has become a common perception that poets, whose works have been studied in these studies, have inclined to praise the USSR regime due to the oppression. On the other hand some of the writers and poets, like Gurbannazar Ezizov, voiced their sincere opinions on the subject not because of any kind of oppression but because they earnestly believed in this regime and thought that it would bring peace and prosperity to the people. In this article the starting point of which is the example of Gurbannazar Ezizov, a Turkmen poet, the policies of the Soviet administration towards not only dissenting writers but also its own creation of new kind Soviet writers and intellectuals has been analyzed.