KLASİK TÜRK ŞİİRİNDE ŞİKÂRİYYELER/SAYDİYYELER

Özet

Klasik Türk edebiyatının yaklaşık altı yüzyıllık gelişiminde toplumsal olayların etkisi, şairlerin yenilik arayışları ve kişilik özelliklerinin etkisiyle türler veya tarzlar ortaya çıkmış ve gelenekler oluşmuştur. Divan şiirinde gördüğümüz türlerden biri de şikâriyye/saydiyyelerdir. Methiye türünün alt kolu olarak değerlendirdiğimiz şikâriyyeler, padişahların bir merasime dönüşen sürgün avlarının tasvir edildiği ve padişahın avcılık yönünün övüldüğü manzumelerdir. Divan ve mecmua taraması sonucu tespit edebildiğimiz kadarıyla av ve avcılıkla ilgili XV. yüzyılda 1, XVI. yüzyılda 3 ve XVII. yüzyılda 7 olmak üzere toplam 11 kaside bulunmaktadır. Bu çalışmada öncelikle kültür ve medeniyetimizde önemli bir yeri olan av ve avcılıkla ilgili bilgi verilecek ve divan şiiri “av istiaresi” üzerinde durulacaktır. Çalışmanın asıl bölümünde 11 şikâriyye şekil, muhteva ve üslûp açısından incelenecektir. Makalenin sonunda ise av ve avcılıkla ilgili bugüne kadar yayımlanmamış 3 kasidenin transkripsiyonlu metni verilecektir.