Diyabetik hastalarda koroner stent ile PTCA sonuçlarının karşılaştırılması

Mehtap ŞİŞMAN, Özer SOYLU, Güvenç YÜKSEL, Hasan SUNAY, Aydın ÇAĞIL, Öner ENGİN, Recep ÖZTÜRK, Abdurrahman EKSİK, Hasan KARABULUT

Özet

Diyabetes mellitus (DM) perkütan koroner anjiyoplasti (PTCA) sonrası restenoz için major bir risk faktörü oluştumakdır. Son çalışmalar intrakoroner stentlerin PTCA ile kıyaslandıklarında restenozu önemli derecede azalttığını göstermektedir. Bununla beraber koroner stentlerin diyabetik hastalarda etkisi ile ilgili çalışmalar sınırlıdır. Çalışma kliniğimizde DM'da nativ koroner damarlarda PTCA ve stent sonuçlarının erken ve orta dönem kıyaslanmasını amaçlamıştır. PTCA uygulanan 63 diyabetik hasta PTCA grubunu, stent uygulanan 36 diyabetik hasta stent grubunu oluşturdu. Her iki grupta hastalar arasında klinik ve anjiyografik özellikler açısından önemli bir fark yoktu. Erken dönemde, işlem ve klinik başarısı, hastane içi dönemde gelişen major komplikasyonlar her iki grupta önemli bir fark göstermedi. 8 aylık toplam klinik takip sonucunda PTCA yapılan diyabetik grupta istenmeyen kardiyak olay oluşma toplamı stent uygulanan diyabetiklere göre anlamlı derecede yüksekti (%38'e %13.9 p=0.02). PTCA ve stent grubunda ölüm (%3.2 ve%2.8), akut miyokard infarktüsü (AMİ) (%3.2 ve %5.6), tekrar PTCA girişimi (%14.3 ve %2.8) benzer olmasına karşılık, PTCA grubunda koroner by-pass cerrahisi (KBG) (%17.5 ve %2.8 p =0.0001) önemli derecede yüksek bulundu. Toplam revaskülarizasyon PTCA grubunda %31.7 iken stent grubunda %5.6 (p=0.005) idi. Sonuç olarak PTCA yapılan hastalarda diyabetin orta dönem klinik izlemede restenozu yansıtan istenmeyen kardiyak olaylar açısından bir risk faktörü oluşturduğu; intrakoroner stentlerin ise bir risk faktörü oluşturmadığı düşünüldü ve diyabetik hastalarda intrakoroner stentlerin PTCA'ya tercih edilmesinin daha uygun olabileceği sonucu çıkarıldı.

Abstract

Diabetes mellitus (DM) is a major risk factor for restenosis after coronary balloon angioplasty (PTCA). Recent studies have shown that coronary stenting significantly reduces restenosis compared with PTCA alone. However, still limited data exist on the effect of coronary stenting in diabetic patients. Therefore, we designed this study to compare the results of intracoronary stenting and PTCA in native coronary vessels with diabetic patients in our clinic. Sixty-three (15.6%) of 404 patients who underwent PTCA had DM (PTCA group); 36 (19.5 %) of 185 who underwent intracoronary stent had DM. There were no significant differences in the baseline clinical and angiographic characteristics between the coronary stent and PTCA group. In the early period, there were no statistically significant differences in procedural and clinical success and in-hospital major complications between the coronary stent and PTCA group. During 8 months clinical follow-up, in the PTCA group incidence of cardiac events was significantly higher in the than intracoronary stent group (38% vs 13.9% p=0.02). Rates of mortality (3.2% vs 2.8%), nonfatal AMI (3.2% vs 5.6%) were similar in both groups. Rates of revascularization (31.7 vs 5.6% p=0.005) were higher in the PTCA group. In conclusion, DM was found to be a risk factor for untoward cardiac events indicating restenosis at 8 months' follow-up of patients who underwent PTCA alone. However, it was not found to be a risk factor in patients with intracoronary stenting. Thus, intracoronary stent implantation appeared to be more suitable than PTCA in diabetic patients.