Effects of thrombolytic therapy on distal coronary microvasculature: A study based on coronary pressure measurements

Murat SEZER, Berrin UMMAN, Ercüment YILMAZ, Önal ÖZSARUHAN, Fehmi MERCANOĞLU, Yılmaz NİŞANCI

Özet

Trombolitik tedavinin (TT) başarısının en önemli belirleyicisi sağlanılan damar açıklığından çok kurtarılan miyokard kitlesinin miktarıdır. Bir kısım hastada tromboliz sonrası sağlanan anjiografik akıma rağmen doku perfüzyonunun olamayabileceği gösterilmiştir. TT sonrası miyokard canlılığı ve fonksiyonlarının en önemli belirleyicilerinden biri de distal mikrosirkülasyonun (DMV) des-truksiyon derecesidir. Distal mikrosirkulasyonun kantitasyonu ve fonksiyonlarının tayini koroner kapalı basınç (CWP), kollateral akım indeksi (CFI), ve DMV'nin hiperemik situmulusa yanıtlılığının ($Delta$P) tespiti ile mümkün olabilir. Bu çalışmada biz miyokard infarktüslü (MI) hastalarda TT'nin DMV üzerine olan etkisini DMV'nin perfüzyon basıncı, fonksiyonları ve patentliğinin kantitatif olarak ölçülmesi yoluyla araştırdık. Materyel ve Metod: Bu çalışmaya infarktüsten sorumlu arterinde >%70 darlık ve TIMI (thrombolysis in myocardial infarction) II derecede akımı bulunan ve bu damarına akut MI sonrası 10 gün içerisinde PTCA ve /veya stent implantasyonu yapılan toplam 30 hasta dahil edildi. 15 hasta semptomlarının başlangıcının 6 saati içerisinde TT almıştı. Anjiografiyi takiben fiberoptik basınç ölçer kılavuz tel (pressure wire) ilerletilerek darlığın distaline yerleştirildi. Proksimal ve distal basınçlar simultane olarak bazal şartlarda ve adenosin hiperemisi altında kaydedildi. Balon ile total oklüsyon sağlandığı anda tespit edilen distal basınç CWP olarak kaydedildi. CFI, simultane olarak tespit edilen CWP'nin ortalama aortik basınca bölünmesi ile bulundu. Trans-stenotik basınç gradientini arttırabilme kapasitesi (sağlanabilir $Delta$P) veya başka bir deyişle DMV'nin yanıtlılığı, lezyonu geçen hiperemik basınç gradientinden istirahat basınç gradientinin çıkarılması ile bulundu. Bulgular: TT alan grupta (grup I) ortalama CWP, CFI ve P değerleri sırasıyla 27.7 ± 9.6 mmHg, 0.29 ± 0.09 ve 22.7 ± 7.4 mmHg iken TT almayan grupta (grupII) sırasıyla 18.2 ± 6.2 mmHg, 0.19 ± 0.07 ve 12.2 ± 6.8 mmHg idi. Ortalama CWP , CFI ve $Delta$P değerleri grup I de anlamlı ölçüde fazla idi. Bu ortalama değerler arasındaki farklılıklar istatistiki olarak anlamlı idi (sırasıyla, p

Abstract

The most important determinant of the success of thrombolytic therapy (TT) is the amount of salvaged myocardial mass rather than accomplished vessel patency. It has already been shown that the lack of tissue perfusion in the face of restored angiographic flow may occur after thrombolysis in some patients. One of the most important prognostic determinants of myocardial viability and function after thrombolysis is the degree of destruction of distal microvasculature (DMV). Intracoronary pressure measurement is a new technique to provide quantiative and functional information about the collaterals and DMV. Quantitation and assesment of function of DMV are possible by determination of coronary wedge pressure (CWP), collateral flow index (CFI) and the responsiveness of DMV to hyperemic stimuli ($Delta$P). In this study we investigated the effects of TT on DMV by quantitative measuring of the perfusion pressure, function and patency of DMV in patients with myocardial infarction (MI). Material and method. Thirthy patients after AMI with more than 70% stenosis and thrombolysis in myocardial infarction (TIMI) grade II flow in infarct related artery who underwent PTCA and/or stent implantation procedure within 10 days of MI were included in this study. Fifteen of them had received TT within 6 hours of their symptom beginning. After angiography fiberoptic pressure monitoring guide-wire (Pressure Wire - Radi) was advanced and positioned distal to stenosis. Proximal and distal pressures were recorded simultaneously under basal and hyperemic conditions. During total occlusion with balloon, distal pressure was recorded as CWP. CFI was determined by the ratio of simultaneously measured CWP to aortic pressure. Capability to increase pressure gradient (achievable $Delta$P) or with an other word, responsiveness of DMV was assessed by substraction of resting pressure gradient from provoked (hyperemic) pressure gradient across the lesion. Results. Mean CWP, CFI and ?P values were 27.7 ± 9.6 mmHg, 0.29 ± 0.09 and 22.3 ± 7.4 mmHg respectively in the group who had received TT (group I) and 18.2 ± 6.2 mmHg, 0.19 ± 0.07, 12.2 ± 6.8 mmHg in the group without TT (group II). Mean values of CWP, CFI and ?P were significantly higher in the group I. The differences of these mean values were statistically significant (p