Dergiler / Türk Kardiyoloji Derneği Arşivi / 2002 / Cilt: 30 - Sayı: 8
Wolff-Parkinson-White sendrom'lu hastalarda aksesuar yol yerleşimini belirlemede kullanılan 7 algoritma
- Sayfa
- 478–485
- DOI
- —
Özet
Bu çalışmada Wolff-Parkinson-White (WPW) sendromlu hastalarda aksesuar yolun yerleşimini belirlemek üzere geliştirilmiş 7 algoritm (Skeberis ve ark., Xie ve ark., Chiang ve ark., Fitzpatrick ve ark., Davilla ve ark., Adalet ve ark., ile Arruda ve ark.) tanısal duyarlılık, pozitif öngörü değeri, gözlemci-içi ve gözlemciler-arası değişkenlikler açısından karşılaştırıldı. Çalışmaya, 12-derivasyonlu elektrokardiyogramında (EKG) aşikar WPW sendromu saptanan ve elektrofizyolojik inceleme ile yerleşimi kesin olarak belirlenen ve aksesuar yolu (AY) başarılı ablasyon ile ortadan kaldırılan 100 hasta oluşturdu. Tüm EKG'ler 3 deneyimli elektrofizyolog hekim tarafından farklı zamanlarda olmak üzere ikişer kez değerlendirildi. Algoritmlerin aksesuar yolun yerleşimini göstermedeki duyarlılığının % 29-51, pozitif öngörü değerinin de %31-60 arasında değiştiği gözlendi. En yüksek duyarlılık ve pozitif öngörü değerinin Chiang ve ark.'nın önerdiği algoritmde olduğu saptandı (sırasıyla %51 ve %60). AY yerleşiminde, tüm algoritmler birlikte ele alındığında sol lateral yerleşimli AY'ların en kolay tanınan AY olduğu (ort.%70), bununla birlikte özellikle sol ya da sağ posteroseptal yerleşimi ayırt etme açısından en yüksek duyarlılığın Adalet ve ark.'nın önerdiği algoritmde olduğu gözlendi (sırasıyla %75 ve %77). Ayrıca, delta dalgasını göz önüne almayan algoritmlerdeki pozitif öngörü değerinin, delta dalgasını içeren algoritmlere göre daha düşük olduğu saptandı (sırasıyla %34 ve %43.3, p=0.045). Gözlemci-içi ve gözlemciler-arası değişkenlikte de en güçlü uyumların yine Chiang ve ark.'nın önerdiği algoritmde olduğu (sırasıyla kappa=0.78-0.82 ve kappa= 0.76, [%95 CI: 0.73-0.79]), en zayıf uyumların ise Fitzpatric ve ark.'nın önerdiği algoritmde olduğu gözlendi (sırasıyla kappa=0.56-0.72 ve kappa= 0.40, [%95 CI: 0.36-0.44]). Sonuç olarak, algoritmlerin genel olarak tanısal duyarlılık ve pozitif öngörü değerlerinin algoritma çalışmalarında bildirilen sonuçlara göre belirgin derecede düşük olduğu, tüm algoritmlerde sol lateral yerleşimli AY'ların en kolay tanınan AY olduğu ve delta dalgasının algoritme katılması ile pozitif öngörü değerinin yükseldiği de gözlenmiştir. Ayrıca yedi algoritm arasında genel olarak tanısal duyarlılık, pozitif öngörü değeri, gözlemci-içi ve gözlemciler-arası uyumu en yüksek olan algoritmin Chiang ve ark.'nın önerdiği algoritm olduğu saptanmıştır. Algoritm kullanımında ya da yeni algoritmlerin öneriminde bu bilgilerin elektrofizyolog hekimlerce göz önüne alınmasının faydalı olabileceği düşünülmüştür.
Abstract
The purpose of this study was to compare the sensitivity, (+) predictive value (PPV), inter and intraobserver variability of published 7 algorithms (Skeberis et al, Xie et al., Chiang et al., Fitzpatrick et al., Davilla et al., Adalet et al., and Arruda et al.) which were developed to localize atrioventricular accessory pathways (AP's) in patients with the Wolff- Parkinson-White (WPW) syndrome. One hundred consecutive patients, diagnosed to have WPW syndrome from 12-lead electrocardiogram (ECG), who underwent successful radiofrequency catheter ablation of a single overt AP, were included in the study. The 12-lead ECGs were evaluated for two of each in different times by three independent and experienced electrophysiologist. The sensitivity and PPV was found to vary between 29-51% and 31-60%, respectively. Chiang's algorithm was shown to have the highest sensitivity and PPV amongst the 7 algorithms (51% and 60%, respectively). In general, for localizing the APs, best results were obtained in left lateral APs (mean 70%). Adalet's algorithm had the highest sensitivity to differentiate the right and left APs (75% and 77%, respectively). The PPV tended to be lower when delta-wave polarity was not included in the algorithm's architecture (34% and %43.3, respectively, p=0.045). The strongest correlation in inter and intraobserver variation was found in Chiang's algorithm (kappa=0.78-0.82 and kappa= 0.76, [%95 CI: 0.73-0.79], respectively), nevertheless Fitzpatrics's algorithm exhibited the weakest intra and interobserver agreement (kappa=0.56-0.72 and kappa= 0.40, [%95 CI: 0.36-0.44], respectively). In conclusion, the sensitivity and PPV of the included algorithms were clearly lower than those repor ted by the corresponding authors. Left lateral APs were the only pathways that could easily be recognized by all algorithms. The algorithms that included the delta-wave polarity was shown to increase PPVs. In our series, consisting of 100 patients with the WPW syndrome, Chiang's algorithm had the highest PPV and inter and intraobserver agreement amongst all algorithms. These findings should be considered when using these algorithms in clinical settings or when building new ones.