Farklı obezite ölçümlerinin diyastolik fonksiyon bozukluğunun varlığını öngörme gücü

Predictive power of different obesity measures for the presence of diastolic dysfunction

Hande Şenol, Mehmet Kılınç, Yalın Tolga Yaylalı, Beray Can, Mustafa Yurtdaş, Güzin Fidan Yaylalı

Özet

Amaç: Vücut kitle indeksi ve bel çevresinin obezitenin değerlendirilmesinde bazı kısıtlılıkları vardır. Bu çalışma bir obezite ölçümünün diyastolik disfonksiyonun (DD) varlığını diğer obezite ölçümlerinden daha doğru öngörüp öngörmediğini değerlendirmeyi amaçladı. Yöntemler: Diyastolik disfonksiyon için herhangi bir risk faktörü olmayan 91 obez denek çalışmaya alındı. Ekokardiyografik inceleme yapıldı. DD, en güncel kılavuzlara göre tanımlandı ve sınıflandırıldı. Denekler DD varlığına göre iki gruba ayrıldılar. Kilo, boy ve bel çevresi (BÇ) ölçüldü. Vücut kitle indeksi (VKİ) ve bel kalça oranı (BKO) hesaplandı. Bir vücut şekil indeksi (VŞİ), BÇ/(VKİ2/3boy1/2) denklemine göre hesaplandı. Lojistik regresyon analizi ile VŞİ, VKİ, BKO ve BÇ’nin DD ile ilişkisini inceledik. İki grup arasındaki farkın incelenmesi için kovaryans analizi kullanıldı. Bulgular: Bel çevresi ve VKİ, DD’si olan deneklerde anlamlı olarak artmıştı (sırasıyla, p=0.049 ve 0.051). Artmış VKİ, BÇ ve BKO DD olma riskini arttırdı [BMI-DD: odds oranı (OR)=1.096, p=0.024; WC-DD: OR=1.059, p=0.007; WHR-DD: OR=2.363, p=0.007]. Yaş ve cinsiyet düzeltmesinden sonra sadece VKİ anlamlı olarak DD ile ilişkili olmaya devam etti (p=0.031). VŞİ DD ile ilişkili değildi. Sonuç: Yaş ve cinsiyet düzeltmesinden sonra VKİ obezitede DD’nin tek öngördürücüsü idi. Tüm kısıtlılıklarına rağmen VKİ halen potansiyel olarak DD’nin diğer obezite ölçümleri içinde en doğru ölçümü olabilir.

Abstract

Objective: Body mass index (BMI) and waist circumference(WC) as measures of obesity have some limitations. The aimof this study was to evaluate whether one measure couldpredict the presence of diastolic dysfunction (DD) more accurately than the other measures.Methods: A total of 91 obese patients without any other riskfactors for DD were prospectively enrolled. Echocardiographicexamination was performed. DD was defined and categorizedaccording to recent guidelines. The study participants were divided into 2 groups according to the presence of DD. Weight,height, and WC were measured; BMI and waist-to-hip ratio(WHR) were calculated; and a body shape index (ABSI) wascalculated as WC/(BMI2/3height1/2). The associations betweenABSI, BMI, WHR, and WC and the presence of DD were examined using logistic regression analyses. Analysis of covariance was used to examine the differences.Results: WC and BMI were significantly greater in subjectswith DD (p=0.049 and 0.051, respectively). A greater BMI,WC, and WHR increased the risk of the presence of DD (BMIDD: odds ratio [OR]=1.096, p=0.024; WC-DD: OR=1.059,p=0.007; WHR-DD: OR=2.363, p=0.007). After adjustment forage and sex, only BMI continued to be significantly associatedwith DD (p=0.031). ABSI was not associated with DD.Conclusion: After adjustment for age and sex, BMI was theonly predictor of DD in obesity. Despite its limitations, BMImay still be a potentially more accurate measure of DD compared with other obesity measures.