Transkateter aort kapak yerleştirme sonrası paravalvüler aort yetersizliği

Özet

Transkateter aort kapak yerleştirme (TAKY), geleneksel cerrahi tedavinin uygun olmadığı veya yüksek riskli olduğu ciddi aort darlığı bulunan hastalar için tedavi seçeneği kabul edilen, hızlı gelişen bir teknolojidir. Randomize çalışmalar, TAKYnin cerrahi tedavinin uygun olmadığı hastalarda mortaliteyi azalttığını, yaşam kalitesini düzelttiğini, yüksek riskli hastalarda ise cerrahi tedavi ile benzer fayda oranları sağladığını göstermiştir. Fakat, bu tekniğin mükemmel olmasını önleyen bir kaç önemli eksikliği vardır. Bunların başında paravalvüler aort yetersizliği (PAY) gelir. Bu derlemenin amacı, TAKY sonrası gelişen PAYnin mekanizması, sıklığı, tanı ve tedavisini sunmaktır.

Abstract

Transcatheter aortic valve replacement (TAVR) is a rapidly evolving technology that has been accepted as a treatment option in patients with severe aortic stenosis who are not suitable for or are at high risk for conventional surgery. Randomized trials have shown that TAVR decreases mortality and improves quality of life in patients who are not suitable for conventional surgery and that TAVR is not inferior to standard surgery in operable but high- risk patients. However, TAVR has several important limitations, the most prominent of which is residual paravalvular aortic regurgitation (PAR). The pur- pose of this review is to present the mechanism, incidence, assessment, and treatment of PAR after TAVR.