Kan donörlerinde sıtma araştırılması ve optimal hızlı sıtma testinin klasik yöntemle karşılaştırılması

Investigation of malaria in blood donors and comparison of the optimal rapid malaria test to the classical method

Özet

Sıtma; hastalıkla yapılan tüm mücadelelere rağmen ülkemizin Güneydoğu Anadolu Bölgesi için problem oluşturmaktadır. Hastalığın bulaşması sivrisineklerle, kan ve kan ürünleri transfüzyonuyla, infekte kişilerden yapılan organ transplantasyonuyla ve kontamine enjektör kullanımıyla olmaktadır. İnfekte donörlerdeki parazit yükü az olduğundan kişilerde klinik semptomlar gözlenmeyebilir ve hasta-lık etkeni parazit donörlerde yıllarca canlı kalabilir. Bundan dolayı donör kanları bu açıdan iyice incelenmelidir. Bu çalışmanın amacı; bölgemizde endemik olan sıtma etkenlerinin transfüzyon aracılığıyla taşınıp taşınmadığını araştırmaktır. Bu amaçla 2006 yılında Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Kan Bankasına başvuran 1850 donörün kanları hızlı test olan Optimal Rapid malaria test ve Giemsa boyama yöntemi ile incelendi. Her iki yöntem ile etken patojen tespit edilemedi. Sonuç olarak; kan bankalarında sıtma için kullanılan tarama testleri yararlı olmakla birlikte yeterli derecede duyarlı değildir. Endemik bölgelerde; donörlere ayrıntılı sorgulama formu ve fizik mua-yene uygulanması sıtma riski taşıyan donörlerin ayrımında kullanılabilir.

Abstract

Malaria is still a problem in the southeastern region of Turkey despite all the effort to eradicate the disease. The spread of malaria is by the transfer of agents by mosquitoes, transfusions of blood and blood products, organ transplantations from infected individuals and the use of contaminated injectors. The numerical load of parasites in infected donors may be very low, therefore no clinical symptoms may be observed and Plasmodium species may live in the body of donors for years. As the agents may live long in the body of donors, the blood from donors must be examined thoroughly for agents. The aim of this study was to determine whether malaria which is endemic in our region is transmitted by transfusion products. The blood from 1850 donors, who presented at the Dicle University Faculty of Medicine Blood Bank (Diyarbakir) in 2006, was examined by the optimal rapid malaria test and by Giemsa stained preparations. No pathogens were detected by any of these methods. In conclusion, the screening tests for malaria may be useful but not sufficiently sensi-tive for blood banks. In endemic regions; a more specific questionnaire and physical examination can be used to exclude blood donors who are at the risk of malaria.