Dergiler / Türkiye Parazitoloji Dergisi / 2018 / Cilt: 42 - Sayı: 1
Leishmania tropica Üzerinde In vitro ve In vivo İlaç Etkinliğinin Değerlendirilmesi: Pilot Çalışma
- Sayfa
- 11–19
- DOI
- —
Özet
Amaç: Kutanöz leishmaniasis (KL) tedavisinde ülkemizde antimon bileşiklerinden meglumin antimonat (Glucantime®, Fransa) ve sodyumstiboglukonat (Pentostam®, İngiltere) kullanılmaktadır. Çalışmamız, bu konuda çalışmalar planlayan genç araştırmacılara rehber olacak şekilde,in vitro ve in vivo modellerde ilaç direnç testlerinin ve etken madde taramalarının yapılmasına temel ve kaynak oluşturması amacıylaplanlanmıştır.Yöntemler: Bir KL izolatı sıvı nitrojenden çıkarıldıktan sonra internal transcribed spacer 1 (ITS1) problu gerçek-zamanlı polimeraz zincirlemereaksiyonu (PZR) testi uygulanarak genotiplendirilmiştir. Meglumin antimonat ve sodyum stiboglukonat’a karşı ilaç direncini belirlemek içinin vitro ve in vivo direnç testleri uygulanmıştır. In vitro ilaç direncini araştırmak için hemositometre ve XTT (sodium 3,39-[1-(phenylaminocarbonyl)-3,4-tetrazolium]-bis (4-methoxy-6-nitro) benzene sülfonik asit hidrat) yöntemleri, in vivo ilaç direncini araştırmak için ise farelerde KLmodelleri kullanılmıştır.Bulgular: Kullanılan izolatın PZR ile ITS1 bölgesine göre yapılan genotiplendirmeyle Leishmania tropica olduğu saptanmıştır. In vitro ilaçdirenç testlerinde meglumin antimonat’a göre sodyum stiboglukonat’ın daha etkili olduğu görülmüş fakat istatistiksel olarak belirgin bir farkgörülmemiştir (p>0,05). In vivo çalışmalarda ise meglumin antimonat ve sodyum stiboglukonat tedavisinin ayaktaki lezyonları enfeksiyonun 5.haftadan sonra küçültmeye başladığı ve 3 ay sonunda her iki ilacın uygulandığı gruplarda klinik ve parazitolojik iyileşme olduğu görülmüştür.Sonuç: Çalışacak genç araştırmacılar için rehber niteliğinde olacak şekilde in vitro ve in vivo modelde ilaç direnç testleri ve etken maddetarama yöntemleri temel ve basit olarak verilmiştir.
Abstract
Objective: Two pentavalent antimonials, meglumine antimoniate (Glucantime®, France) and sodium stibogluconate (Pentostam®, England), are used to treat cutaneous leishmaniasis (CL) in Turkey. The present study, serving as a guidebook for young researchers, aims to provide basis for conducting drug resistance tests and active ingredient scanning in in vitro and in vivo models. Methods: A CL isolate kept in liquid nitrogen was initially thawed and genotyped by real-time polymerase chain reaction (PCR) using ITS1 prob. In vitro and in vivo tests were conducted to determine drug resistance against meglumine antimoniate and sodium stibogluconate. Hemocytometry and XTT (sodium 3,39-[1-(phenylaminocarbonyl)-3,4-tetrazolium]-bis (4-methoxy-6-nitro) Benzenesulfonic acid hydrate) methods were used to investigate in vitro drug resistance. CL mouse models were used to analyze in vivo drug resistance. Results: The isolate was determined as Leishmania tropica by genotyping by PCR on the internal transcribed spacer 1 (ITS1) gene region. In in vitro drug resistance tests, sodium stibogluconate was observed to be more effective than meglumine antimoniate, but there was no statistically significant difference between the two (p>0.05). It was observed that the footpad lesions of the animals started to shrink afterward the 5th week of infection following treatment with these agents, and parasitologic recovery was observed at the end of 3 months. Conclusions: With an aim to be used as a guidebook for young researchers, active ingredient scanning and drug resistance tests in both in vitro and in vivo models were presented in the current study.