Dergiler / Türkiye Acil Tıp Dergisi / 2007 / Cilt: 7 - Sayı: 1
112 ambulans hekimlerinin oksijen tedavisi ile ilgili bilgi düzeyleri
- Sayfa
- 31–35
- DOI
- —
Özet
Giriş: Hastane öncesi 112 acil sağlık hizmetleri ambulanslarında çalışıp hipoksemik hastalarla uğraşan hekimler için oksijen tedavisi, özellikle çocuk hastalarda olmak üzere akciğer kaynaklı olan ve olmayan bir çok kritik hastalık için vazgeçilmezdir. Bu çalışmada, Denizli acil sağlık hizmetleri ambulanslarında çalışan hekimlerin oksijen tedavisi bilgi düzeyleri değerlendirildi. Gereç ve Yöntem: Denizli il Sağlık Müdürlüğü 112 ambulanslarında görev yapan pratisyen hekimlerle yüz yüze görüşüldü ve 20 soruluk anket formunu doldurmaları istendi. Bulgular: Kırk iki hekimden 39'u (%92.8) çalışmaya katılmaya onay verip anket sorularını yanıtladılar. Mezuniyet sonrası oksijen tedavisi ile ilgili eğitim almayanların sayısı 32 (%82) idi. Hekimlerin sadece %25.6'sı (n=10) oksijen tedavisinin sürekli uygulanan bir tedavi olduğunu savundu. Katılımcıların %89.7'si (n=35) solunum arresti olguya en yüksek miktarda oksijen başlamayı doğru buldu. Kardiyak kökenli göğüs ağrılı tüm hastalara oksijen tedavisi başlamanın doğru olduğunu belirten hekimlerin oranı %95.8 (n=37) bulundu. Oksijen tedavisi için kullanılan aparatların tanınma oranları 'non-rebreather' maske için %82.0 (n=32), ventüri maskesi için %64.1 (n=25) olarak belirlendi. Sonuç: Denizli 112 ambulans hekimlerinde gerçekleştirilen bu çalışma tüm Türkiye'deki 112 ambulans hekimlerinin oksijen bilgi düzeylerini yansıtmasa da, genel olarak bilgi düzeylerinin eksik olduğu ve bu eksikliklerin hizmet öncesi ve hizmet içi eğitimlerle giderilmesi gerektiği kanısındayız.
Abstract
Objectives: Delivery of oxygen is impaired in many clinical hypoxemic situations, thus oxygen treatment is fundamental for the physicians working in 112 pre-hospital emergency care ambulance system (PHECAS) in the treatment of most critical, respiratory or non-respiratory diseases especially in pediatric patients. It is one of indispensable treatment modality for medical staff working in emergency medical service ambulances who deal with hypoxemic patients. We aimed to measure the level of knowledge regarding oxygen treatment in physicians working in PHECAS in Denizli, Turkey. Materials and Methods: Physicians working in PHECAS in Denizli, Turkey were asked to fill in the questionnaires. Results: Thirty nine (92.8%) of 42 physicians staffed in Denizli EMS center agreed to join the study and completed the questionnaire. Physicians who had never taken any post-graduate training regarding oxygen therapy was 82% (n=32). Only 35 (89.5%) physicians start the highest amount of oxygen to respiratory arrest victims. Thirty seven ($5.8%) subjects stated that starting oxygen therapy to patients suffering chest pain in cardiac origin is true. Although simple face mask and nasal cannula were recognized by all participants, recognition rate of non-rebreather mask and venturi mask were, 82% and 64.1% consequently. Conclusion: Although the study carried out in Denizli PHECAS does not show the whole Turkish PHECAS, the level of knowledge regarding oxygen treatment measured in physicians might be regarded as insufficient. Pre- and postgraduate trainings need to be more frequently repeated by PHECAS physicians.