Acil birim çalışanlarına hasta ve yakınları tarafından uygulanan şiddet

Özet

Giriş: Bu çalışma, hastane acil servisleri ve 112 acil yardım ambulansları çalışanlarına hasta ve yakınları tarafından uygulanan şiddeti belirlemek amacı ile yapıldı. Gereç ve Yöntem: Çalışma, 1 Şubat - 15 Haziran 2006 tarihleri arasında Akdeniz Üniversitesi, Antalya Atatürk ve Antalya Devlet hastanelerinin acil servisleri, Antalya il sınırları içerisinde görev yapan 112 çalışanları olmak üzere toplam 289 sağlık çalışanı ile yapıldı. Veri toplama aracı olarak, araştırmacılar tarafından hazırlanan çalışanların sosyodemografik özellikleri ile acil birim çalışanlarına hasta ve yakınları tarafından uygulanan şiddeti belirlemeye yönelik soruların bulunduğu formlar kullanıldı. Acil birim çalışanlarına veri formu dağıtılmadan önce açıklama yapıldı ve gönüllü olanlar çalışmaya dahil edildi. Bulgular: Araştırma kapsamına alınan hastane acil servisleri ve 112 acil yardım ambulansları çalışanlarının %94.5'inin sözel, %62.3'ünün fiziksel şiddete maruz kaldıkları belirlendi. Şiddetin %50.8'inin 1900-2400 saatleri arasında yaşandığı bulundu. Çalışanların 116'sının müdahale odasında (%42.4), 101'inin gözlem odasında (%36.9), 91'inin ise kaza/yaralanmanın olduğu yerde (%33.3) şiddete maruz kaldığı saptandı. Şiddete maruz kalanların yalnızca %23.4'ünün şiddeti rapor ettiği, saldırı ve şiddeti önlemeye yönelik eğitim alanlarda bu oranın yüksek olduğu (%66.6) ve eğitim almak isteyenlerin %77.9 oranında olduğu görüldü. Erkeklerin kadınlardan, Antalya Devlet Hastanesi çalışanlarının diğer acil birim çalışanlarından, Ambulans şoförlerinin ise diğer meslek gruplarından daha fazla fiziksel şiddete maruz kaldıkları ve farkların istatistiksel olarak da anlamlı olduğu saptandı. Sonuç: Acil birim çalışanlarına hasta ve yakınları tarafından uygulanan şiddet, çalışanların sağlığını ve yaşamlarını tehdit eder boyutlardadır. Şiddetin yazılı olarak rapor edilmesi düşük düzeylerdedir ancak şiddet ile ilgili eğitim alanlarda bu oran yükselmektedir. Şiddete ilişkin bir kayıt sistemi yoktur. Bu nedenle acil birimlerde şiddetin kaydedilmesi ve raporlandırılmasına yönelik kayıt sistemi oluşturulması, acil birim çalışanlarının şiddetin önlenmesi, savuşturulması ve şiddet konusunda duyarlılıklarının arttırılması amacı ile eğitilmeleri ve araştırmanın başka merkezlerde, bölgelerde tekrarlanması yararlı olacaktır.

Abstract

Objectives: This study was conducted to determine the act of violence by patients and their relatives against the staff working in emergency departments and emergency medical services. Materials and Methods: This study was conducted by 289 participants working in the Emergency Departments of Antalya Atatürk and Antalya State Hospitals, Akdeniz University Hospital and Emergency Medical Services System (112) between February 1 and June 15, 2006. Study forms including the socio-demographic characteristics of the participants and the violence they had been exposed by the patients and their relatives were set up by the researchers. The volunteers were included into the study after an explantation about the study. Results: 94.5% of the participants stated to be exposed to verbal attack and 62.3% of them to physical force. 50.8% of these violence occurred between 19.00 and 24.00. The most common places that violence occured were the intervention room (42.4%), patient observation unit (36.9%) and the venue (33.3%). Although only 23.4% of them reported the violence, this rate was high among participants trained on the prevention of attacks and violence (66.6%). 77.9% of the study participants stated that they would be interested on receiving training on this issue. Woman, ambulance drivers and the stuff working in Antalya Public Hospital were exposed much more to violence than the the other groups. Conclusion: Emergency medicine staff were heavily exposed to violence by patients and their relatives and theseattacks threats their lifes. Although the rate of statement of these attacks to the legal authorities is generally low, this rate is high among the stuff trained on violence before. There is also a lack of recording system and a database for violence. The education of emergency medicine stuff on preventing the violence should augment the statements of violence to legal authorities. This study should be confirmed by further studies conducted in other areas and hospitals.