Yardımcı Acil Sağlık Personeline Yönelik Şiddet

Berna ŞAHİN, Şengül GAYGISIZ, Fethi Murat BALCI, Müge Bedriye SÖNMEZ, Derya ÖZTÜRK, Cemil KAVALCI

Özet

Amaç Şiddet, kişinin kendisine ya da başka birisine, bir gruba ya da topluma karşı fiziksel gücünü istemli olarak kullanması ya da kullanmadan tehdit etmesi olarak tanımlanmaktadır. Sağlık çalışanlarına şiddet uygulamada, hastalar kadar hasta yakınlarının da eğilimli oldukları görülmüştür. Şiddete neden olan davranışları ele aldığımızda gündelik yaşamın sıradan etkileşimleri olarak kabul edilebilir. Bazıları belirli koşullar altında bir defaya has hoş görülebilir düzeyde ya da davranışı yapan kişinin o anki ruh halinin kötü olduğu varsayılarak anlayışla karşılanabilir. Ancak, iş yerinde devamlı ve çok sık tekrarlanan bu davranışların anlamları ve boyutları zamanla değişmekte ve tehlikeli sosyal davranışlara dönüşmektedir. Bu bakımdan, yardımcı sağlık personelinin ya mağdur olarak doğrudan, ya da tanık olarak dolaylı biçimde şiddet tehlikesi ile karşı karşıya bulunmaları sorunun önemini ortaya koymaktadır. Bu çalışmada acil tıp çalışanlarına yönelik şiddetin araştırılması amaçlandı.Gereç ve YöntemBu çalışma 1-10 Mart 2011 tarihleri arasında Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde yapıldı. Sağlık çalışanları mesleklerine göre acil tıp kliniklerinde görevli acil tıp teknisyeni, hemşire ve sağlık memuru olarak gruplara ayrıldı. Veriler ortalama betimsel istatistiklerle verildi. Veriler SPSS 18 programında değerlendirilerek, grupların karşılaştırılmasında ki kare testi kullanıldı. p< 0.05 anlamlı olarak kabul edildi. BulgularÇalışmalara katılanların 44'ü (%50.6) erkek, 43'ü (%49.4) kadındı. En fazla şiddete uğrama yaşının 32 ve üstü yaş grubunda 49 (%56.3) kişi olduğu görüldü. Sonuç Çalışmanın sonucunda en fazla şiddete erkeklerin maruz kaldığı ve eğitim durumu düştükçe şiddete uğrama oranının arttığı görüldü

Abstract

ObjectivesViolence is defined as either the use of voluntary physical power against the person himself or someone else, a group, a society or to threaten them without the use of physical power. Patients’ relatives as well as patients themselves are prone to exert violence against the healthcare professionals. These behaviors may ben seen as ordinary interactions of the daily activities. Some can be tolerable under certain circumstances while some others can be forgivable assuming that the person’s current mood is not so well. However, the meanings and the dimensions of these continuous and repeating behaviors at workplace change by time and they turn into dangerous social behaviors. In this regard, the allied healthcare personnelmay face the violence directly as victims or face it indirectly as witnesses and this reality reveals the importance of this problem. In this study we aimed to investigate the violence towards the emergency care providers in an urban emergency department.MethodsThe study was carried out between March 1st - 10th, 2011 at Ankara Numune Training and Research Hospital (Turkey). The healthcare providers were grouped as emergency medical technicians, nurses and sanitary servants. The data was evaluated with the SPSS v.18 and chisquare test was used for the comparison of the groups. A p value < 0.05 was accepted as significant.ResultsThere were 44 (50.6%) males and 43 (49.4%) females in the study group. The group that was exposed to violence most frequently was determined to be the 32 years and older in age with 49 (56.3%) cases.ConclusionsThe results showed that males were predominantly exposed to violence and rates of exposure increases as the education level decreases