Klinik bir çalışma ışığında dislipidemik hastaların tedavisinde hedef değerlere ulaşamamanın temel nedenleri

Fundamental reasons for falling short of achieving the desired goal in the treatment of patients with dyslipidemia in perspective of a clinical study

Levent ÖZDEMİR, Kadir KURT, Nihal Akar BAYRAM, Telat KELEŞ, Tahir DURMAZ, Murat AKÇAY, Ekrem YETER, Engin BOZKURT

Özet

Dislipidemik hastalar sahip oldukları risk durumuna göre, ATP III kriterlerine göre sınıflandırılmaktadır. Bu sınıflandırmaya bağlı olarak tedavi hedefleri değişmektedir. Poliklinikte değerlendirilen hastalar bazen bu risk değerleri dikkate alınmadan tedavi edilmektedir. Tedavi alması gereken hastalar tedavi almamakta, bazende hastalara gereksiz tedavi verilmektedirler. Bazı hasta gruplarında hayat tarzı değişiklikleri vurgulanmadan sadece ilaç tedavisi ile hasta tedavi edilmeye çalışılmaktadır. Bu çalışma, ilaçla tedavi edilen dislipidemik hastaların ne kadarı tedavi hedeflerine ulaşabilmektedir, tedavi hedeflerine ulaşamamanın temel nedenleri nelerdir sorusuna ışık tutmak amacıyla yapıldı. Çalışmaya polikliğe başvuran 139 dislipidemik hasta alındı. Dislipidemi nedeniyle iki aydan daha kısa süreli tedavi alan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Hastalar ATP III kriterlerine göre risk sınıflarına ayrıldı. Tedavi hedefleri belirlendi.Çalışmaya alınan hastaların %55'i tedavi hedeflerine ulaşmıştır. Tedavi hedefine ulaşamama nedenleri olarak; %20,1'in düzenli ilaç kullanmadıkları, %4,3'ün düzenli doktor kontrolüne gitmedikleri, %11,5'in diyetine dikkat etmedikleri, %2,2'i yan etki nedeniyle ilacı bıraktıkları, %18,7'in düzenli egzersiz yapamadıkları, %10,1'in ilaç dozunun yetersiz kaldığı, %2,2'in endikasyon dışı yanlış ilaç kullandıkları tespit edilmiştir.Çalışmanın sonuçlarına göre dislipidemi nedeniyle ilaç kullanan hastaların ATP III kriterlerine göre ancak yarısı tedavi hedeflerine ulaşmıştır. Tedavi hedefine ulaşamıyan hastaların önemli bir kısmının düzenli ilaç kullanmadıkları ve yaşam tarzı değişikliklerine dikkat etmedikleri görülmektedir.

Abstract

Depending on their potential risks, dyslipidemia patients were divided into three groups based on the ATP III criteria. Their treatment plans vary depending on this classification. Having been evaluated at the outpatient clinic, sometimes patients are treated disregard their risk value. In other occasions, patients who need treatment aren't treated, while other groups of patients are given unnecessary treatment. On the other hand, only drug treatment is administered to some group of patients without sufficiently emphasizing on the need for change of life style.This study was conducted to cast light on such questions like; what is the ratio of patients where the desired treatment goal is successfully achieved? What are the fundamental reasons for failing to achieve the desired treatment level among those who received drug treatment?Onehundred thirty nine patients with dyslipidemia who applied to the outpatient clinic in our hospital were included into the study. Patients who received less than two months of treatment for dyslipidemia were excluded from the study. Patients were assigned into different risk groups according to the ATP III classification. The treatment goal was defined. Patients, to whom the treatment fell short of achieving the desired result, were asked for the reason why success could not be achieved and their answers were recorded.It has been observed that success was achieved in 55% of the patients who were included in the study. Whereas, among the unsuccessful cases, 20.1% of the patients did not comply to take their medicine regularly, 4.3% did not see their doctors for a check up orderly, 11.5% did not watch their diet, 2.2% gave up taking their medicine because of side effects, 18.7% did not perform the recommended exercises regularly, 10.1% insufficient dose of medicine was administered, 2.2% were proved to have used the wrong medicine for the indication.According to the ATP III criteria, these results of the study show that success has been achieved in only half of the patients treated. It is clear that a significant number of the patients to whom the treatment did not work either they have not used their medicine regularly or failed to make the necessary adjustment to their life styles. We would like to present these preliminary results to the attention of doctors who are engaged in the treatment of dyslipidemia patients.