Mektup Hikâye türü ve ‘hanım mektupları’ Yapı-Üslup

Özet

Tanzimat’tan itibaren bireyin kendini anlattığı mektupların sayısındaki artışa paralel olarak edebiyatta mektubun bir anlatım tekniği olarak kullanımı da yaygınlaşır. Kurgusal türler içerisinde hikâye içinde mektup, özellikle kadın mektupları şeklinde yaygın bir kullanım alanına sahiptir. Hikâye içinde mektup, kadının iç sesini daha rahat sunmasına zemin hazırlayan bir itiraf vasıtası haline gelir. Ayrıca kadınların anlatıcı olarak kullanıldığı bu mektupların gönderildiği muhataplar da genellikle hemcinsler ya da nadiren de olsa akrabalık ilişkisi ile bağlı olunan erkeklerdir. Kadın ya da erkek yazarlar; isimlerini gizlemek, farklı bir anlatıcı kullanmak ya da mektubun posta ile iletildiğini belirtmek suretiyle mektupların anlatıcısından ayrışmayı tercih eder.

Abstract

In parallel to increase in the number of letters in which individuals narrate themselves as of the Reforms, the use of letters as narrative techniques among literary types also became common. Letters in narration among fictional types have widespread field of use especially as letters of ladies. Letters in narrative would become a way of confession to pave the way for women to present inner voice more comfortably. Besides, the people whom these letters, in which women were used as the narrators, were sent were usually women or rarely in some cases men with whom they had line of descent. Women or men authors prefer to distinct the letters from the narrators in order to conceal their names, use a different narrator or mention that the letter was dispatched with a different post.