İntestinal iskemi/reperfüzyon sonrası diğer organlardaki oksidan stresin araştırılması

Investigation of the oxidant stress on the other organs, after intestinal ischemia/reperfusion

Özet

İskemi/reperfüzyon hasarlanmasında tetikleyici olarak sorumlu tutulan reaktif oksijen metabolitleri primer olarak meydana geldikleri organda hasarlanmaya neden olurken aynı zamanda diğer organ ve sistemleri de etkilemektedir. İntestinal iskemi reperfüzyon çalışmalarında akciğer, karaciğer, kalp ve kemik iliğinde bu etkiler gösterilmiştir. Çalışmamızda intestinal iskemi reperfüzyonda karaciğer akciğer ve böbrekte oksidan stres ölçüldü. Toplam 18 adet tavşan üç gruba ayrıldı. 1. grup (n=6) bir saatlik ileum iskemisi, 2. grup (n=6) bir saat iskemi + bir saat reperfüzyon, 3. grup (n=6) sham grubu olarak çalışıldı. Deney sonunda tüm gruplardan karaciğer, akciğer ve böbrek doku örnekleri alındı. Doku homojenatlarında malondialdehid ve glutatyon düzeyleri ölçüldü. Her üç grubun sonuçları birbirleriyle karşılaştırıldı. Tüm dokularda reperfüzyon grubu malondialdehid düzeyleri sham grubundan anlamlı yüksekti (p

Abstract

Reactive oxygen metabolites those accused of triggering the ischemia/reperfusion injury lead to tissue damage in the organ in which they are produced primarily. On the other hand they affect the other organs and systems. These effects in the lungs, liver, heart and bone marrow have been demonstrated in the intestinal ischemia/reperfusion studies. In our study; oxidant stress in liver, lungs and kidneys was investigated during intestinal ischemia/reperfusion. Totally 18 rabbits were divided into three groups. The first group was an hour of Heal ischemia, the second group was an hour of ischemia and an hour of reperfusion, the third one was sham group. Tissue samples from liver, lungs and kidneys were obtained when the procedures finished. Malondialdehyde and glutathione levels were measured in tissue homogenates. The results of the groups were compared with those of each others. Malondialdehyde levels of the reperfusion groups were significantly higher than those of sham groups in all tissues (p