Modernleşme sürecinde kentsel tasarımın kurgulanışında öteki’nin ben’leştirilme serüveni

The adventure of making ‘the other’, ‘I’ in the envisagement of urban planning in the progress of modernisation

Özet

Bu makalede, modern çağın siyasal örgütlenme biçimi olan ulus-devletlerin, kentsel ve kamusal alana ilişkin “mimari tasarım”da gözettikleri temel yaklaşım (paradigma) biçimleri eleştirel bir açıdan ele alınacaktır. Konu, ilk olarak inşa edilmiş bir çevrenin/mimarinin fiziksel ve mekânsal yapısındaki dönüşümleri, merkezi iktidarın kentsel tasarıma ilişkin uyguladığı politikalar bağlamında ele alınarak, modern çağa özgü planlama ve düzenleme anlayışının, nötrleştirici, homojenleştirici ve ötekileştirici olmak üzere üç temel hedef/amaç üzerinden yürüdüğü gerçeğine değinilecektir. Ayrıca, kentteki kamusal ve özel alanların tasarımında gözetilen/yürütülen düzenleyici politikaların, farklı kültürel kimlikleri bir arada yaşatma/koruma olanağını sunmaktan ziyade, söz konusu bu kimlikleri, ayrıştırarak (segregation) parçalanmasına/ dağılmasına yol açtığı savına yer verilecektir.

Abstract

The basic approach (paradigm) that the national state of modern ages representing the breaking off an archaic period takes the “architectural design” in urban and public areas into consideration critically was regarded as the topic of this article. As for the topic, first, the physicaland residental transformation of a constructed surrounding is going to be held in terms of the policies the central carried out on the urban envisagement, then starting from the hypothesis that the concept of planning and arrangement peculiar to the modern ages stand on three fundamental objectives as Neutralizer, Homogenious maker, and ‘the other’ maker, the managing policies used to design public and private areas in the city provides not the possibility of putting together different cultural identities but the segregation of them.