Bir post-bellek okuması: Marc Lévy’den Özgürlük İçin

Özet

Dünya çapında romanları çok satanlar listesinde yer alan yazarlardan Marc Lévy tarafından kaleme alınan ve İkinci Dünya Savaşı döneminde Vichy rejimi tarafından yönetilen Fransa’nın karanlık yıllarına post-bellek aracılığıyla göndermelerin yapıldığı Özgürlük İçin (2007) adlı yapıt çalışmamızın konusunu oluşturmaktadır. Aralarında Lévy’in babasının ve amcasının da bulunduğu Marcel Langer Tugayına bağlı Yahudi direnişçilerin deneyimlerinin anlatıldığı bu yapıt, ilk kez Marianne Hirsch tarafından kullanılan bir kavram olan ve Yahudi soykırımından kurtulanların anlatılarıyla büyümüş sanatçıların deneyimlerini betimleyen post-bellek çerçevesinde incelenecektir. Babası ya hayatta kaldığı için bir nevi suçluluk duygusundan ya da çocuklarında travma yaratma korkusundan dolayı hayatta kalış mücadelesini oğluna anlatmak istememesine rağmen, bir Yahudi direnişçisinin oğlu olarak Lévy, işgal altındaki Fransa’da boyun eğmeyi reddetmiş direnişçilerin belleğini aktarma sorumluluğunu üstlenir. Sürgün edilmeyi beklemek yerine, çocuk denilebilecek yaşta bir grup genç kendi özgürlüklerinden daha çok başkalarının özgürlüğü için direnişe katılmayı seçer. Soykırım kurbanı olmuş ya da sürgün edilmiş ebeveynlerinden ve yakınlarından uzakta, kardeşlik bağı ile birbirlerine kenetlenerek direniş mücadelesi vermiş bu çocuklar, insanlık dışı ya da aşağılayıcı muamelelere rağmen, baharın bir gün geleceği umudunu kaybetmezler.

Abstract

We will make a postmemorative reading in Children of Freedom (2007) written by Marc Lévy, the best-selling author in the world, who alludes to the dark years through family experiences in France led by the Vichy Regime during the World War II. From the postmemory, a concept used for the first time by Marianne Hirsch to describe the experience of artists who grew up with stories of survivors of the Holocaust, we analyze this novel by Lévy, which is based on lived experiences his father and uncle, Jewish-resistant, members of the Marcel Langer Brigade. Although his father does not want to tell his experience of survival, either because of a certain guilt of this survival or because of the desire not to create trauma in his children, Lévy, the child of a resistant Jewish, takes the responsibility of transmitting internally the memory of the resistance of France under the occupation. Instead of waiting to be deported, young people choose the path of enlisting in the Resistance for their freedoms, but rather for the freedom of others. The children of Resistance, far from their parents and their deported relatives, united by the bond of fraternity, keep the hope that spring will come again one day.