EU's response to the Georgia crisis: An active peace broker or a confused and divided actor?

AB'nin Gürcistan Krizi'ne tepkisi: Aktif bir arabulucu mu yoksa kararsız ve bölünmüş bir aktör mü?

Özet

Krizler AB dış politikasının şekillenmesinde önemli bir rol oynamıştır ve son olarak Ağustos 2008’de Gürcistan ile Rusya arasında patlak veren kriz de bir uluslararası aktör olarak Birliğe olan etkilerinden dolayı bu açıdan bir istisna değildir. Bu temelde, makale, AB’nin söz konusu krize nasıl tepki verdiği ile bu krizin tüm Avrupa’nın güvenliğine etkileri ve yansımalarına karşılık vermek için daha fazla neler yapabileceği sorularını ele almaktadır. Öncelikle makale, AB’nin hem Gürcistan’ın Güney Osetya’ya yönelik müdahalesine hem de Rusya’nın giriştiği karşı saldırıya verdiği tepkiyi çözümlemektedir. Ardından makale, AB üyelerinin kıtanın yanı başındaki bu krize uygun bir tepki verme noktasındaki bölünmüşlüğüne odaklanmaktadır. Üye devletlerin Rusya’ya karşı sert bir tutumdan yana olanlar ile daha yatıştırıcı bir politikayı benimseyenler şeklindeki birbirine karşıt tutumlarından dolayı, Birliğin gerilimi düşürmek amacıyla adım adım ve uzlaşmacı bir yaklaşımı tercih etmesine özellikle dikkat çekilmektedir. Çalışma, Birliğin Avrupa’da gelecekte başka bir kriz patlak verdiğinde benzeri durumlarla karşılaşmaması için neler yapabileceğine dair öneri ve öngörülerle sonlanmaktadır.

Abstract

Crises have seemed to play a substantial role in shaping the course of EU foreign policy and the one which erupted between Georgia and Russia in August 2008 is not an exception in this regard because of its impact on the EU as an international actor. On this account, this paper seeks to examine the questions of how the EU responded to this crisis and what it can do further to deal with its implications for the security of wider Europe. It first offers an analysis of EU’s immediate reaction towards both Georgia’s ill-fated incursion into South Ossetia and the Russian counterattack against this move. Then the analysis focuses on the division among the EU members in giving an appropriate response to the crisis on Europe’s doorstep. EU member states’ contradictory positions, in terms of favoring a more accomodative policy or posing a hardline stance towards Russia, are closely analysed in the article. The study ends with an overview of what the Union can do more to avoid similar imbroglios in the future when it has to respond to any crisis again in Europe.