Dergiler / Koşuyolu Heart Journal / 2021 / Cilt: 24 - Sayı: 3
Mitral Protez Kalp Kapak Disfonksiyonlu Hastalarda İzole Redo Mitral Kapak Replasmanının Klinik Sonuçları
- Sayfa
- 193–199
- DOI
- —
Özet
Giriş: Redo mitral kapak replasmanı (redo-MKR), daha yüksek perioperatif morbidite ve mortalite oranı nedeniyle zorlu bir klinik durum teşkil eder. Hastalar ve Yöntem: Bu geriye dönük çalışmaya, protez kapak disfonksiyonu nedeniyle izole redo-MKR uygulanan toplam 103 hasta dahil edildi. İzole baypas yapılanlar, düşük ekokardiyografik pencereye sahip olanlar, tekrarlanan replasmanlar (ikiden fazla), preoperatif ve intraoperatif transözefageal ekokardiyografi muayenesi olmadan paravalvüler kaçak onarımı yapılanlar, izole konjenital cerrahi veya izole açık kalp cerrahi müdahalesi (herhangi bir tipte) kapak prosedürü olmaksızın olan hastalar ilk veya sonraki operasyonlarında hariç tutuldu. Çalışmanın birincil sonlanım noktası hastane içi ölüm idi. İkincil sonlanım noktası bireysel morbidite idi. Bulgular: İzole redo-MKR uygulanan toplam 103 hasta (ortalama yaş: 50.7 ± 13.4 yıl; erkek: 58) bu çalışmaya dahil edilmiştir. Başvuru anında en sık muayene bulguları obstrüksiyon veya kalp yetersizliğine bağlı semptomlardı (%80.6) ve redo-MKR için birincil endikasyon 58 hastada (%56.3) protez kapak trombozuydu. Hastane içi mortalite %12.6 (13 hasta) idi. Postoperatif komplikasyonlar arasında majör kanama (n= 11), postoperatif enfeksiyon [sepsis, mediastinit, pnömoni, yara enfeksiyonu (n= 15)], düşük debi sendromu (n= 10), akut böbrek hasarı (n= 17), tamponad bulguları olan perikardiyal efüzyon (n= 10), hastanede yatış ve drenaj gerektiren plevral efüzyon (n= 18), iskemik inme (n= 4), ölümcül ventriküler aritmi (n= 1), periferik emboli (n= 1), orta-şiddetli paravalvüler kaçak (n= 5) yer almıştır. Ayrıca, cerrahi sırasında herhangi bir ölümcül kalp yaralanması gerçekleşmemiştir. Sonuç: Merkezimizdeki izole redo-MKR’nin hastane içi mortalitesi ve komplikasyonları kabul edilebilir oranlardadır. İyi tanımlanmış bir protokol ve uygun hasta seçimi ile acil durumlarda mortalite azaltılabilir.
Abstract
Introduction: Redo mitral valve replacement (redo-MVR) represents a clinical challenge due to higher rates of peri-operative morbidity and mortality. Patients and Methods: This retrospective study enrolled a total of 103 patients who underwent isolated redo- MVR due to prosthetic valve dysfunction. Patients who had an isolated bypass, low echocardiographic quality, history of repeated re-replacements (more than twice), paravalvular leak repair without preoperative and intraoperative transesophageal echocardiography examination, isolated congenital surgery or isolated open-heart surgical intervention (of any type) without a valve procedure at their first or later operations were excluded. The primary endpoint of the study was in-hospital death. Secondary endpoint included individual morbidity. Results: A total of 103 patients (mean age: 50.7 ± 13.4 years; male: 58) who underwent isolated redo-MVR were enrolled in this study. The most common complaint of the patients at admission was obstruction or heart failure-related symptoms (80.6%) and the primary indication for redo-MVR was prosthetic valve thrombosis in 58 patients (56.3%). In-hospital mortality was 12.6% (13 patients). The postoperative complications included major bleeding (n= 11) postoperative infection [sepsis, mediastinitis, pneumonia, wound infection (n= 15)], low cardiac output syndrome (n= 10), acute kidney injury (n= 17), pericardial effusion with tamponade (n= 10), pleural effusion requiring hospitalization and drainage (n= 18), ischemic stroke (n= 4), fatal ventricular arrhythmia (n= 1), peripheral embolism (n= 1), moderate to severe paravalvular leak (n= 5). There was not any catastrophic heart laceration. Conclusion: In-hospital mortality and complications of the isolated redo-MVR in our center are acceptable. With a well-defined protocol and appropriate patient selection, mortality in emergencies cases may be reduced.