Travmatik rektum yaralanmaları

Özet

Amaç: Travmatik rektum yaralanmaları nadir görülen, morbidite ve mortalitesi yüksek, cerrahi tedavisi halen tartışmalı bir klinik antitedir. Çalışmanın amacı kliniğimizde rektum yaralanması nedeniyle opere edilen hastaların tanı, tedavi ve takip sonuçlarını irdelemektir. Hastalar ve Yöntemler: Vakıf Gureba Eğitim ve Araştırma Hastanesi 1. Genel Cerrahi Kliniğinde Ocak 2001- Aralık 2006 tarihleri arasında travmatik rektum yaralanması sebebiyle ameliyat edilen 10 hasta çalışmaya alındı. Hastaların acil polikliniğe başvuru şikayetleri, tanı, tedavi ve postoperatif takip sonuçları incelendi. Alt rektum ve perineyi kapsayan yaralanmalarda fizik muayene yeterli olurken, rektumun daha üst seviyesindeki yaralanmalarda fizik muayenenin yanı sıra radyolojik tetkiklerde tanıda kullanıldı. Bulgular: Yaş ortalaması 31.4 (13-70) olan 6 erkek, 4 kadın toplam 10 hasta çalışmaya dahil edildi. Rektosigmoid bölgede perforasyon tespit edilen 3 hastada akut karın bulgularına ek olarak ayakta direkt karın grafisinde sağ diyafragma altında serbest hava tespit edildi. Anorektal bölge yaralanmalarında tanı, fizik muayene ve inspeksiyonla kondu. Tüm hastalar ameliyat edildi ve toplam 21 yaralanma tespit edildi. Bir hastaya sigmoid kolorafi, 4 hastaya rektorafi yapıldı . İlk ameliyatta rektorafi yapılan bir hastada postoperatif 7. gün anal inkontinans gelişmesi üzerine, Hartmann kolostomi (HK) prosedürü uygulandı. Üç hastaya saptırıcı kolostomili primer tamir yapıldı. Saptırıcı kolostomi; 2 hastada sigmoid loop kolostomi (SLK), 1 hastada HK şeklinde idi. Bir hastaya Hartmann kolostomi uygulandı. Bir hastaya genel anestezi altında anal dilatasyon ve rektumdan yabancı cisim ekstraksiyonu yapıldı. Eşlik eden yaralanmalar; anal sfinkterler, vajen, mesane ve pelvis idi. Sonuçlar: Travmatik rektum yaralanmalarında erken tanı konulan hastalarda primer tamir, generalize peritonitin eşlik ettiği hastalarda primer tamir ve saptırıcı stoma uygulanması mortalitesi ve morbiditesi düşük yaklaşımlardır. Anorektal bölge yaralanmalarında sfinkter yaralanması araştırılmalı, varlığında deneyimli ekipçe tamir yapılmalıdır.

Abstract

Purpose: Traumatic rectal injuries are rare entities with increased morbidity and mortality. To evaluate the management of patients operated due to diagnosis of traumatic rectal injuries.Materials and Methods: The patients operated for the diagnosis of traumatic rectal injuries in the First Department of General Surgery, Vakif Gureba Training and Research Hospital between January 2001-December 2006 were included. Symptoms, physical examination, diagnostic modalities, treatment, and postoperative follow-up results were evaluated. Results: Ten patients (6 males and 4 females) with a median age of 31.4 years (range between 13-70 years) were included. The cases with intrapelvic injuries were diagnosed with acute abdominal findings, whereas the ones with anorectal injuries were diagnosed only with inspection and physical examination. Plain abdominal x-ray were used as an adjunct to diagnosis in three patients with rectosigmoid colon perforation. All patients were operated and 21 injuries were detected . Four patients were treated with rectoraphy and one patient was treated with sigmoid coloraphy. Anal incontinence occurred in one patient on postoperative seventh day who was initially treated with rectorahpy and Hartmann colostomy was performed in this case. Three cases were treated with fecal diversion beside primary repair. One patient was treated with Hartmann colostomy. One patient underwent foreign body extraction with anal dialatation. Accompaying organ injuries were; anal spincters, vagina, vesica and pelvis. Conclusions: In traumatic rectal injuries, primary repair is preferred in patients with early diagnosis, whereas inclusion of fecal diversion could reduce the morbidity and mortality in patients with generalized peritonitis. It’s indispensable to examine sfincter continuity in anorectal injuries and when diagnosed, anal sphincter injuries must be repaired by the specialist.