Ruptured uterus in a tropical teaching hospital: choice of surgical treatment versus maternal outcome

Tropik bir eğitim hastanesinde uterus rüptürleri: cerrahi seçenek ile maternal sonuç arasındaki ilişki

Özet

AMAÇ: Uterus rüptürü yüksek maternal ve fetal morbidite ile ilişkilidir. Sonuç, Sahra altında kalan Afrika bölgesinde tedavideki gecikmelere bağlı olarak daha da kötüleşmektedir. Bu çalışmada uterus rüptürlerinin sonuçlarını tercih edilen cerrahiye göre değerlendirmeyi amaçladık.MATERYAL-METOD: Tersiyer bir referans merkezinde gerçekleşen 15 yıllık uterus rüptürleri retrospektif olarak değerlendirildi ve sonuçları tercih edilen cerrahi yönteme göre araştırıldı. BULGULAR: Araştırılan zaman aralığında 21905 doğum oldu ve 131 uterus rüptürü kayıt edildi ve bu da her 167 doğumda bir uterus rüptürüydü. Hastaların önemli bir kısmı okuma yazma bilmiyordu (%71), hiç antenatal bakım almamışlardı ve düşük sosyoekonomik sınıftaydılar (%58.8). Uterus rüptürlerinin çoğu spontan gelişmişti (%64.1), bunu scar rüptürü (%26) ve travmatik rüptür (%9.9) izlemekteydi. Cerrahi tedavi alan 130 olgunun 110 tanesinde tüp ligasyonlu ve tüp ligasyonsuz uterus tamiri yapılırken 20 tanesinde (%15.4) histerektomi yapıldı. Yüzon uterus onarımının 99 tanesi (%90) asistan doktorlar tarafından yapılırken, 20 histerektominin 19 (%95) tanesi tecrübeli konsültanlar tarafından yapıldı. Maternal mortalite %25.2 ve morbidite %94.9 idi ve en sık sebepler sepsis ve anemiydi. Maternal morbidite ve mortalite en sık olarak uterus onarımı grubunda izlenirken subtotal histerektomi grubunda en düşük orandaydı. Toplam 33 maternal ölümün 28 tanesi (%84.8) postoperatif dönemde oluştu. SONUÇ: Hastaların hiç antenatal bakım almadığı ve refere edildiklerinde zaten sepsis ve aneminin geliştiği göz önüne alınırsa, bizimki gibi kısıtlı imkanların olduğu yerlerde uterus rüptürünün yönetiminde subtotal histerektomi daha iyi bir seçenek gibi görülmektedir

Abstract

BACKGROUND: Ruptured uterus is an obstetric emergency associated with high maternal and fetal mortality. The outcome is worsened in sub-Saharan Africa because of the delay in treatment. We aimed to evaluate uterine rupture cases and their outcome with respect to surgical choice”. METHODS: A 15 years retrospective re-appraisal of ruptured gravid uterus in a tertiary hospital, with emphasis on choice of surgical treatment and maternal outcome. RESULTS: During the study period 131 cases of ruptured uterus were recorded and 21,905 deliveries took place, giving a ratio of 1 rupture gravid uterus in every 167 deliveries. A significant percentage of the patients were non-literate (71%), unbooked for antenatal care (77.9%) and belonged to the low social class (58.8%). Types of rupture were mainly spontaneous rupture (64.1%), followed by scar rupture (26%) and 9.9% had traumatic uterine rupture. Of the 130 cases that had surgery, 110 (84.6%) had repair with or without tubal ligation and 20 (15.4%) had hysterectomy. Ninety-nine (90%) out of the 110 repair surgeries were done by resident doctors and 19 (95%) out of the 20 hysterectomies were done by the consultant staffs. Maternal mortality and morbidity were 25.2% and 94.9% respectively, mainly due to sepsis and anaemia. The maternal mortality and morbidity were significantly high in the repair group and was lowest in the group that had subtotal hysterectomy. Twenty eight (84.8%) of the total 33 maternal deaths occurred in the post-operative period. CONCLUSION: Sub-total hysterectomy seems to be a better surgical treatment for cases of ruptured uterus in resource poor settings like ours. Taking into consideration that most patients are unbooked for antenatal care and referred with established sepsis and anaemia.