Zayıf over cevaplı hastalarda ultra kısa GnRH agonist/antagonist protokolünün mikrodoz flare up protokolü ile karşılaştırılması

Comparison of the ultrashort gonadotropin-releasing hormone agonist-antagonist protocol with microdose flare -up protocol in poor responders: a preliminary study

Bülent BERKER, İltemir Candan DUVAN, Ruşen AYTAÇ, Hakam ŞATIROĞLU, Cemil KAYA

Özet

Amaç: ICSI uygulanan zayıf over cevaplı hastalarda ultra kısa GnRH agonist/GnRH antagonist protokolünün mikrodoz GnRH agonist protokolüne karşı potansiyel etkisini belirlemek. Gereç ve Yöntemler: Mikrodoz grubundaki (n=41) hastalar mikrodoz flare up protokolüne uygun olarak stimüle edilirken Agonist- Antagonist grubundaki (n=41) hastalara da ultra kısa GnRH-agonist/ antagonist protokolü uygulandı. Bu çalışmanın primer sonuç değeri toplanan ortalama matür oosit sayısı iken, fertilizasyon oranı, embryo başına implantasyon oranı ve klinik gebelik oranı da sekonder sonuç değerleriydi. Bulgular: İki grup arasındaki toplanan ortalama matür oosit sayıları arasında fark yoktu. Serum E2 düzeyleri, iptal edilen sikluslar, hCG günü endometrial kalınlığı, 2 pronukleus sayıları ve transfer edilen embryo sayılarında da iki grup arasında istatistiksel farklılıklar yoktu. Bununla birlikte Agonist-Antagonist grubunda total gonadotropin tüketimi ve stimülasyon süresi Mikrodoz grubuyla karşılaştırıldığında belirgin olarak daha yüksekti. İki grup arasındaki implantasyon ve klinik gebelik oranları ise birbirine benzerdi. Sonuç: Ultra kısa GnRH agonist/ antagonist protokolü ile yüksek doz gonadotropin tüketimi ve daha uzun süreli stimülasyona rağmen ICSI uygulanan zayıf over cevaplı hastalarda Agonist-Antagonist Protokolünün mikrodoz protokolünden daha az etkili olmadığı görülmektedir. (J Turkish-German Gynecol Assoc 2010; 11: 187-93)

Abstract

Objective: To determine the potential effect of the ultrashort gonadotropin- releasing hormone (GnRH) agonist/GnRH antagonist protocol versus the microdose GnRH agonist protocol in poor responders undergoing intracytoplasmic sperm injection (ICSI). Material and Methods: The patients in the Agonist-Antagonist Group (n=41) were administered the ultrashort GnRH-agonist/ antagonist protocol, while the patients in the Microdose Group (n=41) were stimulated according to the microdose flare-up protocol. The mean number of mature oocytes retrieved was the primary outcome measure. Fertilization rate, implantation rate per embryo and clinical pregnancy rates were secondary outcome measures. Results: There was no differenc between the mean number of mature oocytes retrieved in the two groups. There were also no statistical differences between the two groups in terms of peak serum E2 level, canceled cycles, endometrial thickness on hCG day, number of 2 pronucleus and number of embryos transferred. However, the total gonadotropin consumption and duration of stimulation were significantly higher with the Agonist-Antagonist Group compared with the Microdose Group. The implantation and clinical pregnancy rates were similar between the two groups. Conclusion: Despite the high dose of gonadotropin consumption and longer duration of stimulation with the ultrashort GnRH agonist/ antagonist protocol, it seems that the Agonist-Antagonist Protocol is not inferior to the microdose protocol in poor responders undergoing ICSI. (J Turkish-German Gynecol Assoc 2010; 11: 187-93)