L-2-Hydroxyglutaric Aciduria: Report of Four Turkish Patients from the Same Family

Özet

L-2 Hidroksiglutarik asidüri, nadir görülen, yavaş seyirli, otozomal resesif kalıtımlı bir nörometabolik hastalıktır. Metod: Bu çalışmada, aynı aileye mensup dört Türk hastanın klinik, genetik ve manyetik rezonans görüntüleme bulguları tanımlanmıştır. Bulgular: Tüm kardeşlerde mental retardasyon, serebellar semptomlar ve yürüme ataksisi mevcuttu. Indeks hasta absans, jeneralize tonik klonik nöbetler ve tedavi öncesi tekrarlayıcı nonkonvülzif status epileptikus ile başvurdu. Manyetik rezonans görüntülemeleri serebellar atrofiyle birlikte subkortikal ak madde ve bazal gangliya değişiklikleri gösteriyordu. Tüm hastalarda idrar ve serebrospinal sıvıda L-2-hidroksiglutarik asit düzeyi tanıyı destekler şekilde yüksek bulundu. Hastalığın seyri gözönüne alındığında hastalarımızdaki en belirgin özellik, şimdiye kadar literatürde tanımlanmış en uzun takip süresi olan 20 yılda nörolojik durumlarının aşağı yukarı değişmemiş olmasıydı. Sonuç: Nadir görülen bu hastalık, otozomal resesif kalıtımlı olması ve Türkiye'de akraba evliliği oranının fazla olması gözönüne alındığında, ilerleyici serebellar sendrom, mental retardasyon ve nöbet birlikteliğiyle başvuran hastalarda akla gelmelidir

Abstract

L-2-Hydroxyglutaric aciduria is a rare slow progressive autosomal recessively inherited neurometabolic disease. Methods: In this study we describe the clinical genetic and magnetic resonance imaging findings of four Turkish patients from the same family. Results: All siblings were mentally retarded, had cerebellar symptoms and gait ataxia.The index patient presented with absences, generalized tonic clonic seizures and repeated nonconvulsive status epilepticus episodes before treatment. Their magnetic resonance images demonstrated subcortical white matter and basal ganglia alterations combined with cerebellar atrophy. In all patients the level of L-2-Hydroxyglutaric acid in urine and cerebrospinal fluid were found to be high which confirmed the diagnosis. One prominent feature regarding the course of the disease in our patients is that their neurological status remained more or less unchanged during the follow-up period lasting 20 years which is the longest described in the literature. Conclusion: Considering the autosomal recessive inheritance pattern of this disorder, and the high rate of consanguineous marriage in Turkey, one should bear in mind this rare disorder while confronted with patients suffering from a combination of progressive cerebellar syndrome, mental retardation and seizures