Avrupa Birliği Anayasal Düzeninde Temel Hakların Serüveni

Özet

Temel haklar koruma düzeninin özerkliğinin ilk koşulu, o hukuksal düzeni oluşturan normların, yorum ve uygulamasında dışsal bir yargısal denetim sistemine tabi tutulmamasıdır. İkinci koşulu ise, gene aym hukuksal düzenin dışsal normlar ya da prensiplere başvuruyu gerektirmeyecek ölçüde kendine yetmesidir. Amsterdam ve sonrası, Birlik'i kuran politik iradenin özerkliğe ilişkin bu iki koşul üzerinde Luxembourg Mahkemesi jürisprüdansı ile örtüştüğü gözlenir. Bu örtüşme ile yapılmak istenen belki de Topluluk'u, artık dış kaynaklı genlerle aşılanmaya gereksinim duymayacak ölçüde kendi genetik yapışma uygun iç kaynaklı kurumsal ve normatif cihazlarla donatmaktır. 29 Ekim 2004 tarihinde imzalanan "Avrupa Anayasal Antlaşması" da Amsterdam'dan devraldığı özerklik temasım bir adım ileriye taşımaktadır.

Abstract

The primary condition to autonomy of the ordre of the fundamental rights is not to employ an external judicial system to the interpretation and application of norms that form the norms of the mentioned legal system. The secondary condition is the self sufficiency of legal system so that the external norms and principles are not required. Today, within the framework of the fundamental rights union legislation, the political structure covers that of Luxembourg Court jurisprudence on two conditions of autonomy. The objective of this coverage may be equip the Union with internal sources that suit its own genetic structure without the need of external genes as well as bringing legal outcomes to autonomy rather than staying as a dogmatic approach.