Kraniyovertebral Bileşkede Füzyon Sonuçlarının Değerlendirilmesi

Özet

AMAÇ: Kraniovertebral bileşke (KVB) instabilite nedenleri travma, dejeneratif hastalık, tümör ve infeksiyonlardır. Bu bölge patolojileri için birçok cerrahi yöntemler tanımlanmıştır. Kranioverterbal bileşke stabilizasyonu için birçok internal fiksasyon sistemleri gelişim göstermektedir. Bununla birlikte kraniovertebral fiksasyon sistemleri için tam anlamda bir ortak karar yoktur. Biz, kraniovertebral bileşke instabilitesinde füzyon uygulanan 25 olguluk bu serinin sonuçlarını sunduk. YÖNTEMLER: 1998-2008 yılları arasında kliniğimizde opere edilen kraniovertebral bileşke patolojilerindeki uygulamalarımızı retrospektif olarak inceledik. Tüm olgularda kraniovertebral füzyon amaçlandı ve bunun için rijit posterior vida veya plak ya da rodlar kullanıldı. Olguların yaşları 3 ile 75 arasında değişiyordu (ortalama yaş 44.4 idi). Cinsiyet dağılımına bakıldığında 13'ü kadın 12’si erkek idi. Ortalama takip süresi 48.2 ay idi. 5 olgu travma (%25), 5 olgu baziler invajinasyon (%25), 8 olgu infeksiyon (%32, Pott hastalığı), 4 olgu romatoid artrit (%16) ve 3 olgu da tümör (%12) etyolojili idi. Olgulardan üçü halo uygulanması sonrası başarısız olunmuş olgulardandı. Olgular rutin olarak cerrahi sonrası 1.hafta, 1., 3., 6. aylarda ve bazı olgular her yıl incelendiler. BULGULAR: Tüm olguların kraniovertebral dislokasyonları düzeltildi. Bu uygulamalarda cerrahi ißleme ait mortalite olmamıştır. 2 (%8) olguda yüzeyel infeksiyon oluşmuştur. Dens rezeksiyonu yapılmış 2 (%8) olgu geç dönem infeksiyon sonucu ex olmuşlardır. Olguların %90'ında semptomlar ve nörolojik bulgular düzelmiş; geri kalan %10'unda ise hiç bir değişiklik olmamıştır. Füzyon seviyesi oksiput ile C3-C4 arasında değişiyordu. 3 olguda allogreft, 3 olguda otogreft kosta ve diğerlerinde ise otogreft iliak kanat kullanıldı. Bir olguda füzyon oluşmaması ve implant kırılması oluşmuştur. SONUÇ: Kompleks kraniovertebral bölgenin rijit internal fiksasyonu; oksipital kemik, servikal pedikül ve lateral kitle anatomisinin son zamanlarada daha detaylı ve iyi incelenip sentez edilmesi sonucu güvenilir bir teknik olmuştur. Postoperatif dönemde, hastaların boyun hareketlerindeki kısıtlılık ve postoperatuvar boyun ağrısı en önemli dezavantaji iken; avantajı halo uygulanmasına gerek kalmamasıdır. Füzyon başarısı çok yüksektir.

Abstract

OBJECTIVE: Trauma, degenerative disease, tumor and infections are of major causes for instability in craniovertebral Junction (CVJ). Several surgery methods have been defined to treat pathologies of this region. Various internal fixation systems are being developed for CVJ stabilization. However, there is not a totally agreed upon method for CVJ fixation systems. We present results of a series of 25 CVJ instability cases, all of which were applied fusion via plate-screw or rods instrumentation.METHODS: We have examined retrospectively all our surgical applications for CVJ pathologies we did in our clinique since 1998, up to 2008. Craniovertebral fusion was major means for all the cases hence rigid posterior screw, or plate, else rods were used. There were a total of 25 patients; of which 13 female, 12 male. Patients had a range of 3 Ð 75 years of age (avg. 44.4). Average follow up duration was 48.2 months. 5 out of 25 patients had trauma (25%), 5 patients had basilar invagination (25%), 8 patients had infectionÐPott Disease (32%), 4 patients had rheumatoid arthritis (16%) and 3 patients had tumor etiology (12%). 3 of the patients had unsuccessful halo application history. Postoperative follow up performed routinely at the 1st week, 1st, 3rd, 6th months and every year.RESULTS: Craniovertebral dislocations in all the patients were corrected. There was no mortality due to surgical operations. 2 (8%) of the patients had a slight skin-deep infection. Another 2 (8%) patients who had been applied dens resection were died due to late period infection. Symptoms and neurological findings improved significantly in 90% of the patients, while 10% of the total remained unchanged. Fusion level had a range between occiput and C3-C4. Autograft iliac wing used in all the patients except 6 of them, autograft costa for 3 patients and allograft for the other 3. There was a lack of fusion instance and implant fracture in one of the patients. CONCLUSION: Rigid internal fixation of the complex craniovertebral region has become a thrustworthy technique thanks to ever increased developments and synthesis in occipital bone, cervical pedicule and lateral mass anatomy. In the postoperative period, cervical stiffness and postoperative cervical ache are the disadvantages, while elimination of the need for Halo application is the advantage. Fusion rate is very successfully.