Medial Malleol Kırıklarının Tedavisinde Kullanılan Üç Farklı Yöntemin Biyomekanik Olarak Karşılaştırılması

Şükrü DEMİR, Ahmet ŞENEL, Sefa KEY, Murat GÜRGER, Gökhan YURUL, Yakup SAY

Özet

Amaç: İskelet sistemine ait tüm kırıklar içerisinde %10 gibi bir oranla nispeten sık görülen ayak bileği kırıkları kalça kırıklarından sonra alt ekstremitenin en sık görülen ikinci kırık türüdür. Bu çalışmada, medial malleolün transvers kırıklarında medial malleol plağı, hazır gergi bandı, malleol vidası yöntemlerinin biyomekanik olarak karşılaştırılması amaçlanmıştır. Yöntemler: Kasaptan, insan tüketimi için kesilmiş, yumuşak dokularından arındırılmış 42 adet inek tibiası temin edildi. Çalışma kapsamına alınan kemiklerin medial malleollerine kesici motor yardımıyla transvers kırıklar oluşturuldu ve her biri 14 kemikten oluşan 3 gruba ayrıldı. Bu 3 gruptaki oluşturulmuş olan medial malleol kırıkları hazır gergi bandı, malleol vidası, medial malleol plağı kullanılarak usulüne uygun tespit edildi. Örnekler laboratuvarda çekme kuvveti ve transvers kuvvet uygulayan test cihazında hazırlanmış aparatlar yardımıyla biyomekanik analize tabi tutuldu. Alınan veriler kuvvetdeplasman eğrilerine dönüştürülerek yorumlandı. Bulgular: Çekme kuvvetinde medial malleol plağı yöntemi, 2 mm deplasman kuvveti ve katastrofik hasar kuvveti açısından diğer yöntemlere göre daha yüksek kuvvetlere dayanırken, dayanıklılık açısından hazır gergi bandı yöntemiyle arasında fark bulunamamıştır. Medial malleol plağı yönteminin çekme kuvvetinde malleol vidası yöntemine göre daha dayanıklı olduğu görülmüştür. Tranvers kuvvet uygulanan gruplarda 2 mm deplasman kuvvetinde medial malleol plağı yöntemi, hazır gergi bandı ve malleol vidası yöntemlerine göre daha yüksek kuvvetlere dayanabilmiştir. Transvers kuvvetlerde medial malleol plağı yöntemi, hazır gergi bandı ve malleol vidası yöntemlerine göre daha dayanıklı bulunmuştur. Sonuç: Medial malleol plağı medial malleolün transvers kırıklarında uygulanabilecek bir yöntem olup bu yöntemin olası dezavantajları için yapılacak başka çalışmalara ihtiyaç olduğunu düşünmekteyiz.

Abstract

Introduction: Ankle fractures are relatively common,accounting for 10% of all fractures in the skeletal system, andare the second most common lower extremity fractures afterhip fractures. Here, we conduct a biomechanical comparisonof three approaches—medial malleolar plate, handy tensionband, and malleolar screw—for the treatment of transversefractures of the medial malleolus.Methods: Forty-two cow tibias, cut for human consumptionand free from soft tissues, were procured from the butcher. Inthe medial malleoli, transverse fractures were created usinga bone saw, and the bones were categorized into three equalgroups: bones with fractures fixed using handy tension bands,malleolar screws, and medial malleolar plates. The sampleswere analyzed biomechanically using equipment prepared inthe laboratory, including a test device that could apply tensileand transverse forces. The data collected were interpreted afterconversion into force-displacement curves.Results: When tensile force was applied, the medialmalleolar plate demonstrated the greatest resistance to 2mm displacement force and catastrophic damage force.No difference in resistance was found between the medialmalleolar plate and handy tension band methods. Whena transverse force was applied, the medial malleolar platemethod demonstrated the greatest resistance to 2 mmdisplacement force.Conclusion: The medial malleolar plate is an appropriatemethod for the treatment of transverse fractures of the medialmalleolus, although further research is required to identify anypotential disadvantages of this method.