İl Geneli Eğitim Araştırma Hastanelerinde ID Diyabetik Ayak Yarası Tanı ve Tedavi Süreçlerinin Değerlendirilmesi ve Süreçlere Yeni Bir Bakış Açısı Gerekliliği

Investigation of Diabetic Foot Diagnosis and Treatment Processes in Provincial Education and Research Hospitals and the Need for a New Perspective on the Processes

Kemal MEMİŞOĞLU, Adil POLAT, Yavuz ASLAN, Savaş BAYRAK, Kemal TEKEŞİN, Gaye FİLİNTE, Hakan BÖLÜKBAŞI, Ayten KADANALI, Nilüfer ERTÜRK, Sultan YURTSEVER ÇELİK, Sevilay BEKTAŞ EVCEN, Işıl ESEN

Özet

Amaç: Diyabetik ayak (DA) yarası uzun hastane yatış ve rehabilitasyon süreleri nedeniyle hastayave ülke ekonomisine yük getirmektedir. İl genelinde DA yarası tanı ve tedavisi hakkında işleyişisunmak ve yeni bir uygulama modeli ortaya koymanın gerekliliğini belirtmektir.Yöntem: DA konseyi olan 5 Eğitim ve Araştırma Hastanesinde Ocak-Nisan 2018 döneminde DAhastalarına dair sayısal veriler retrospektif olarak analiz edildi. İncelenen hastanelerde diabetikayak, yara polikliniği veya DA konseyinin olup olmadığı, değerlendirilen hasta sayısı, yataraktedavi gören hastaların kliniklere göre dağılımı gibi çeşitli faktörler değerlendirilmiştir.Bulgular: DA konseylerinin üçünün Enfeksiyon Hastalıkları, ikisinin ise Sualtı Hekimliği veHiperbarik Tıp klinikleri idaresinde organize edildiği, yatış gerekliliğinde ise farklı kliniklere yapıldığıtespit edildi. Konsey hasta sayıları, konsey sıklığı Tablo 1, önerilen tedavi metodları Tablo 2,Grafik 1’de gösterilmiştir.Sonuç: DA hastalarının farklı polikliniklere başvurması nedeniyle takip süreçleri kontrol edilememektdir.DA yarası olan hastaların sabit bir poliklinikten girişlerinin yapılması, tedavi süreçlerininve takiplerinin buradan yönetilmesi ile süreçler kontrol edilebilecek, multidisipliner olarak hastalarındeğerlendirilmesi ve tedavi uygulamaları ile de ekstremite koruyucu tedavi başarı oranınınınartması yanında maliyette azalma sağlanacaktır.

Abstract

Objective: Diabetic foot (DF) wound causes long hospitalization and rehabilitation periods and puts a burden on the patient and the national economy. The aim is to present the mechanism of diagnosis and treatment of DF injury throughout the province and to emphasize the necessity of introducing a new application model. Method: Quantitative data were evaluated retrospectively from January until April 2018 in five research and education hospitals with DF commission. A number of factors is evaluated, such as whether there are DF, wound policlinics or wound councils in the investigated hospitals, number of patients and the distribution of clinics where patients are admitted for treatment. Results: It was determined that three of the DF councils are organized by the Infectious Diseases Clinic and the other two are organized by the Underwater Medicine and Hyperbaric Medicine clinics. In case of required inpatient treatment, the patients were admitted to different departments in each hospital. The number of council patients and council frequency is given in Table 1 and the recommended treatment methods in Table 2 and Graphic 1. Conclusion: Because DF patients are admitted to different clinics the follow-up procedures cannot be controlled. If DF patients would be admitted to certain clinics and if the treatment processes and follow-up procedures would be followed by these clinics, all processes could be controlled. A multidisciplinary evaluation and treatment of the patients will not only increase limb salvage treatment success but also decrease costs.