Avrupa Birliği'nin İslami Direniş Hareketi "Hamas" Politikası

Özet

Akademik ve analitik bakış açısıyla yapılan bu çalışma, Avrupa Birliği'nin Hamas karşısın-da, özellikle de onun Ocak 2006'daki Filistin seçimlerinde elde ettiği zaferin ardından sergile-diği duruşun tarihsel bir tasviridir. Bu çalışma 1993'te Hamas'ın askeri kanadını (İzzeddin el-Kassam Tugayları) terörist listesine koymanın mantığını ve bazı büyük Avrupa ülkelerinin, Hamas içerisindeki ılımlı unsurların daha da radikalleşmesine yol açabileceği gerekçesiyle böy-le bir adıma muhalefet etmesini incelemektedir. AB üye devletleri, hareketin şiddetten vaz-geçmemesi ve İsrail'in var olma hakkını tanımaması nedeniyle Hamas hükümetini ve yetkilile-rini boykot etmek zorunda kalsa da, 2006 Filistin seçimlerindeki çarpıcı zaferinden ve El Fetih döneminde yolsuzluk suçlamalarının yaygınlaşmasından sonra farklı Avrupa ülkelerinde büyü-yen sesler Hamas'ın siyasi liderliğinin tamamen boykot edilmesi konusunda endişelere yol açtı. Hamas'ın bilhassa Ulusal Uzlaşma Anlaşması, Kahire Anlaşması ve Mekke Anlaşması’nın imza-lanmasından sonra sergilediği bariz ılımlılık dikkate değer ölçüde umut vericiydi. Buna rağmen AB, Hamas'ın İsrail'in barış içinde yaşama hakkını tanımama konusundaki ısrarı ve kendisinin bu rolü ABD'ye bırakma yönündeki siyasi girişimi sebebiyle Filistinlileri ekonomik ve ilaveten insani düzeyde destekleme konusunda Hamas'a karşı duruşunda herhangi bir ilerleme kaydedemedi.

Abstract

This academically oriented and analytical study is a historical description of the Eu-ropean Union's stance vis-à-vis Hamas, especially after the latter's victory in the Palestinian elec-tion in January 2006. After providing a simple introduction that briefly covers the Post-Oslo events happening in 1993, the study analyze the logic of putting the military wing of Hamas (Ezzidin al- Qassam Brigades) on the terrorist list, and the opposition of some major European countries to such step, since it might lead to further radicalization of the moderate elements with-in Hamas. Although the EU member states were obliged to boycott the Hamas government and its officials because of the movement's failure to renounce violence and recognize Israel's right to exist, the voices that were growing in different European countries raised concerns over the com-plete boycott of Hamas' political leadership after its stunning victory in the 2006 Palestinian elec-tion and the wide spread of corruption charges during Fatah's rule. Hamas' obvious moderation was remarkably hope-inspiring, especially after the signing of the National Reconciliation Agreement, the Cairo Agreement and the Mecca Agreement. Still, the EU was not able to make any breakthroughs in their stance towards Hamas because of the latter's insistence not to recog-nize Israel's right to exist in peace and because of the EU's political initiative to leave that role to the US while at the same time concentrate more on supporting the Palestinians economically and at humanitarian level as well.