SİNEMATOGRAFİK ÇERÇEVELEMEDE SİMETRİ VE PERSPEKTİF: WES ANDERSON FİLMLERİ ÜZERİNE BİR ALAN ARAŞTIRMASI

SYMMETRY AND PERSPECTIVE IN CINEMATOGRAPHIC FRAMING: A FIELD STUDY ON WES ANDERSON MOVIES

Özet

Sinematografi, film yapım sürecindeki tasarımın bütününü tanımlamak için kullanılan bir terimdir. Görüntüleme, kurgu, ışıklandırma, dekor, mekȃn, makyaj, kostüm, ses, özel efekt gibi birçok unsurun belirli bir bakış ve bütünlük ile oluşturduğu bu kavramın en önemli unsurlarından biri de çerçeveleme yani kompozisyondur. Çerçeve içinde yer alacak objelerin, mekȃnın, oyuncuların, renklerin tasarımı yapım öncesi süreçte ciddi bir çalışma ve prova gerektirmektedir. Sinematografik çerçeveleme, diğer unsurların birbiri ile ilişkilerinden doğmakta ve yönetmenin kendisine ait bakış açısını ortaya çıkarmaktadır. Çerçeve içindeki kompozisyonun oluşturulmasında ve estetize edilmesinde üçte bir kuralı, Fibonacci spirali, ufuk çizgisi kuralı, doku, ritim, yalınlık, fon gibi birçok kural ve madde devreye girmektedir. Çerçeveleme yapılırken estetiğin sağlanması için ön plana çıkan iki madde simetri ve perspektif olmuştur. Bu iki kavram sinema doğduğu günden bugüne birçok yönetmen tarafından farklı yaklaşımlarla kullanılmıştır. Stanley Kubrick için simetri kullanımı filmlerine büyük ölçüde yayılırken, Steven Spielberg ve Paul Thomas Anderson gibi yönetmenler için çektikleri filmlerde üçte bir kuralına uymak veya Fibonacci spirali ekseninde çerçeveleri oluşturmak bir gelenektir. Amerikalı bağımsız yönetmen Wes Anderson da çerçeveleme konusunda başta simetri ve perspektif olmak üzere bu maddelere uygun bir sinematografi sergilemektedir. Bu araştırmanın temel amacı simetri ve perspektif kavramlarını Wes Anderson’un filmleri ekseninde tartışarak sinematografik çerçevelemenin önemini ortaya koymak, simetri ve perspektif kullanımının, onun filmlerindeki sinematografiyi nasıl dönüştürdüğünü ortaya çıkartmaktır. Keşif amaçlı bir alan araştırması olan bu çalışmada filmler arası betimsel analiz yöntemi kullanılmış; yönetmenin filmografisinde bulunan dokuz filmde simetri ve perspektif kullanımı görseller eşliğinde desteklenerek, salt estetik kadrajlar ortaya çıkarmak için değil, yönetmenin kişisel anlatım yönteminde bu iki kavrama verdiği önem vurgulanmıştır.

Abstract

Cinematography is a term used to describe the entire design in the filmmaking process. One of the most important elements of this concept created by many elements such as imaging, editing, lighting, decor, space, make-up, costume, sound, special effect with a certain look and integrity is framing, that is composition. The design of the objects, place, actors, and colors to be included in the frame requires serious work and rehearsal in the pre-production process. Cinematographic framing arises from the interrelationship of other elements and reveals the director's own perspective. Many rules and items come into play in forming and aesthetizing the composition within the frame, such as a third rule, Fibonacci spiral, skyline rule, texture, rhythm, simplicity, fund. The two items that came to the fore to provide aesthetics while framing were symmetry and perspective. These two concepts have been used by many directors with different approaches since the day cinema was born. While the use of symmetry for Stanley Kubrick has been widely spread to his films, it is customary for directors like Steven Spielberg and Paul Thomas Anderson to comply with the rule of thirds or create frames on the Fibonacci spiral axis. American independent director Wes Anderson also displays a cinematography suitable for these articles, especially symmetry and perspective on framing. The main aim of this research is to discuss the importance of cinematographic framing by discussing the concepts of symmetry and perspective on the axis of Wes Anderson's films, to reveal how the use of symmetry and perspective transformed cinematography in his films. In this study, which is an exploratory field research, descriptive analysis method was used between films; In nine films in the director's filmography, the use of symmetry and perspective is supported with visuals, emphasizing the importance given to these two concepts in the personal expression method of the director, not only to reveal aesthetic frames