Dergiler / Maden Tetkik ve Arama Dergisi / 1965 / Cilt: 64 - Sayı: 64
MENDERES MASlFlNlN GÜNEY KIYISI BOYUNCA (TÜRKİYE'NİN SW sı) GÖRÜLEN METAMORFİZMA HAKKINDA AÇIMLAMALAR
- Sayfa
- —
- DOI
- —
Özet
Menderes masifi, etrafında SW Anadolu Toroslar'ı strüktürlerinin uzandığı, SW-NE yönlü ekseni olan bir zon şeklinde, eski bir iç çekirdek teşkil etmektedir; detritik ve sonra karbonatlı olan normal bir seri ile örtülü, çekirdekli gnaystan teşekkül etmiş bir dom halinde olup, domun güneyindeki masife doğru hafifçe ters dönmüş kıvrımlar gösterir ve batı kıyısı boyunca, Ege kıyılarına uzanan küçük şövoşmanlar yapar. Bu kıvrımlar bir senklinal teşkil eder; kalın mermer kitleleri (1000-1500 m), yalnız emersiyona uğramış seviyelerinde, şimdi korendon ve diasporlu zımpara taşı haline gelmiş, eski boksit cepleriyle kuşatılmıştır. Zımpara taşının mevcudiyeti bir kılavuz seviye teşkil etmekte olup, içinde bulundukları formasyonları birbirine bağlamıya ve strüktürlerini anlamaya yararlar. 1000-1200 metre kalınlıktaki, altta bulunan detritik seri, yatay ve düşey yönde, çok çabuk fasies değiştirmektedir; gnaysların yanı sıra bu detritik seri, kalkerli şistlerin çoğunlukta olduğu pelit ve grelerden müteşekkildir, fakat yukarda ve en dışta kalan antiklinal zonlarında gre ve konglomeralar ihtiva etmektedir.
Abstract
Le massif de Menderes forme un noyau interne ancien, une sorte de zone axiale allongee SW-NE, autour de laquelle s'orientent les structures du Taurus SW anatolien; c'est un dome de gneiss oeilles, recouvert d'une serie reguliere detritique, puis carbonatec, dessinant des plis legerement deverses vers le massif au Sud de celui-ci et passant a de petits chevauchements le long de sa bordure occidentale, vers la cote egeenne. En position synclinale dans ces ondulations, de puissantes masses de marbres (1000- 1500 m) sont parcourues d'un niveau d'emersion jalonne par des poches d'une ancienne bauxite maintenant transformed en emeri a corindon et diaspore, excellent horizon repere permettant de raccorder entre elles les formations qui le contiennent et de determiner leurs structures. La serie detritique sous-jacente, puissante de quelque 1000 a 1200 m, est caracterisee par des variations rapides de facies, laterales et verti cales; au plus pres des gneiss, ce sont surtout des gres et des pelites se chargeant de calcschistes vers le haut et vers les zones anticlinales plus externes, ou persistent encore gres et conglomerats.