ARAP DİLİNDE MÜBTEDÂ VE HABER ARASINDA İRTİBAT SAĞLAYAN RÂBITLAR

RABITS WHO PROVIDE COMMUNICATION BETWEEN SUBJECT AND PREDICATE IN THE ARABIC LANGUAGE

Özet

Râbıt Arap dili kaynaklarında yeri geldiğinde değinilen bir konudur. Ülkemizde bu konudamüstakil bir çalışma yapılmamıştır. Bu açıdan bu konuyu müstakil bir çalışmada ele almak önemarz etmektedir. Mübtedâ ve haber arasında irtibat sağlayan rabıtların olması ve haber cümlesi,sıfat cümlesi, sıla cümlesi ve hâl cümlesi gibi cümlelerin de râbıta ihtiyaç duymaları araştırmanınkonusunu önemli kılmaktadır. Cümlenin öğeleri arasında irtibat kuran râbıt konusununincelenmesi Arap gramerinde cümle konusunun anlaşılmasına katkı sağlayacaktır. Biz buçalışmada mübtedâ ve haber arasında irtibat kuran râbıtları ve râbıta ihtiyaç duyulan bazıcümleleri ele almaya çalıştık. Konu ele alınırken temel kaynaklardan yararlanılmaya çalışıldı.Özellikle bu konuyu eserlerinde müstakil olarak ve genişçe işleyen İbn Hişâm’ın Muğni’l-lebîb veSuyûtî’nin el-Eşbâh ve’n-nezâir fi’n-nahv adlı eserlerinden istifade edilmeye çalışıldı.Anahtar Kelimeler: Nahiv, Cümle, Mübtedâ, Haber, Râbıt.

Abstract

The phenomenon of conjunction is a subject mentioned in Arabic language sources when it comes to. No separate study has been conducted on this subject in our country. In this respect, it is important to address this issue in a separate study. The fact that there are Rabites that provide a link between exchange and news, and that sentences such as news sentence, adjective sentence, sila sentence and hal sentence also need a nexus, makes the subject of research important. Examining the subject of Rabit, which is the contact between the elements of the sentence, will contribute to the understanding of the subject of the sentence in Arabic grammar. In this study, we tried to discuss the conjunction phenomenon under two main headings: conjunctions that establish a connection between subject and predicate, and some sentences that need conjunction. Main sources were tried to be used while dealing with the subject. In particular, efforts have been made to benefit from the works as İbn Hişâm’s Muğni’l-lebîb and Suyûtî’s el-Eşbâh ve’n-nezâir fi’n-nahv that cover this subject separately and widely